Menschenwee, Eerste boek, Winter

324

lokkerijtjes van dokter nog in 'r ooren, zich licht bedwelmd voelend, als was ze begoten met eau-de-cologne, als rook ze niets anders, den ganschen dag. Vriendelijk keek ze zelfs naar 'r moeder, die haar bestaarde, maar niet zag.

In de kamer, na dokters vertrek, loomde stilte. — Ouë Hassel keek verachtelijk naar z'n vrouw, die in één houding, stil op 'r stoel te sterven zat. In stommen Dirk giftte wat ingesmoorde woede op branie van meneer Stramme, die zonder 'm zelfs te groeten, pal voor z'n neus was gaan staan, in de kamer. Kees, vreemd alleen blijvend op 't land, niet begrijpend waar de kerels zóó lang bleven, was ook even 't vertrek ingestapt. Guurt had meteen de mannen 'n bak koffie voorgezet. Ouë Gerrit slobberde gretig 't dampige, slappe afbaksel. —

— Jai ook 'n boakkie, hee moeder ? — vroeg Guurt, met trillende stem, van napret nog.

— Wa'.... wa' ?

— 'n Boakkie ? zeg-wees ze naar 't komfoortje... .

— Joa.... joa.. gulzigden 'r handen al vooruit. Dat was 'r troost, gaf 'r lekkere, zoete hitte. — Beverig zette ze vollen kom aan 'r mond, zoog ze óp in gulzige slobbering, 't bruine sopje, zoetig smakkend, met dorre tong tegen lippengrauw. —

— Nou, en nou bi'k aife wais hee ?.... zei ouë Gerrit plots stug, met 'n bonk z'n kom op tafel stootend.... hoho ! wa nou 1....

Kees keek beteuterd op 't ingeslonken kopgrauw van z'n moeder, 'n Minuut was ie 'r stil van. Zoo had ie 'r tijên niet gezien. Vandaag was 't den eersten keer in jaren, dat ie de woning van z'n vader weer ingestapt was.

— Da' kost nou je duute,.. stugde die voort, iederder besoek 'n pop !.... morrege komp ie terug hep ie sait.... huhu.... en of'rmorrege !.... en of'rof'rmorrege.... hoho !.... en soo

goan ie veurt.... sel je sien----En Guurt mot twee drankies

en poeiers tegelaik hoale....

— Moar stommeling ! sprong Kees inéén woest op, zien

jullie dan nie da die skoelje d'r 'n sloatje van moakt ?____Jullie

bin ommers 'n vetje veur sain, 'n kalfkoetje____'t is netuurlik