Menschenwee, Eerste boek, Winter

323

van 't vertrekje, sprak meneer Stramme weer z'n zwager aan: of ie klaar was en meeging. Jaloersch 'n beetje ook, dat Troost de mooie meid daar vóór hem stond te bekneuteren met zoete woordjes en lievige stem-lachies.

Vrouw Hassel, in 't licht met 'r stoel, had ie nauwelijks gezien, maar toen ie in-één op 'r suf gezicht keek, en 'r natte oogen zag die staarden, huiverde ie van afschuw en viezigheid.

En Troost, sluw en doortastend, beuls-brutaal en heerscher bij z'n tuinderslui, wist wel dat z'n zwager 'n stommeling was, alleen veel geld had, vertrouwde hem niet alleen met Guurt. Hij kon 'r wel voor zijn neus wegpikken. Guurt zelf stond te gloeien, hoog-rood van opwinding. Die prachtige kostuums van de heeren, die manchetten, die hoeden, dat witte vest van dokter, die grijze pakken.... Groote genade aa's sai d'r is soo één uit de deftighaid kon inpalmen. Ze kon maar niet afblijven van den grijzen vilthoed, dien ze, onder 't spreken, in de hand hield, drukte en aaide. — Van Guurt eindelijk was dokter Troost nog even naar ouë Gerrit geloopen, stond daar voor 'm, met handen achterwaarts, in lendenen gesteund, z'n wit vestbuik vooruit. In bangelijke houding, krommig gebukt, stond Hassel aan te hooren, al maar knikkend met z'n hoofd, dat z'n baard danste op z'n kiel.

Dokter had 'm 'n recept gegeven, voor drie soorten medicijnen .... en spuitgereedschap, alles in zijn apotheek verkrijgbaar. Meteen had ie gezegd, dat 't hypotheekje door z'n zwager, notaris Breemsma, was klaargemaakt, dat ie maar gauw moest komen ״teekenen," al kon ie niet schrijven en de getuigen voor het aktetje door hém waren besteld. Nog drukte ie 'm op het hart vooral de vijfentwintig pop direkt mee te nemen omdat z'n zwager geen lust had, z'n hypothekair erbij te rekenen. En ouë Gerrit schudde maar met z'n angstig bedremmeld gezicht, doodelijk benauwd, zonder kracht tot verzet.

In drukkerig stemgeraas en onder liefdoenerige geleiding van Guurt, die hoog-rood wang-glansde van genot, waren de heeren uitgestapt, en weggereeën. — Met gloei-gezicht stapte Guurt de kamer weer in, naklank van streelerige, zinnelijk-kirrende