322
moer, stapte 'n meneer in, kassier, geldleener en bankman; Stramme, zwager van Troost.
— Donders, daar had je z'n zwager, da speet 'm nou donders, roet in 't eten.
Guurt was naar meneer Frans Stramme geloopen, kompli-menteerderig, deftig doend en lacherig. Ze wist wel, ze voelde 't, dat de heeren 'r mooi vonden, om haar kwamen, en heerlijk vond ze't zoo bekeken te worden, gevleid, toegeknipt en beknepen, met lieve handdrukjes. Ze had 'r zich voor opgedirkt vandaag, zoo'n uurtje vóór dat dokter komen moest. Ze konden 'r beschateren de jongens, maar daar gaf ze niks om. — Zij zou hèn uitlachen als ze eenmaal 'n kerel met duiten had aangehaakt. — En nou, zingen kon ze van de pret, dat de rijkdom van Wiereland zoo maar in 'r huis stond.
— Toe goan u sitte, meneer Stramme, dokter blaift nog.
— Ja zeker.. beste meid.... kuch-stemde ie, en negeerend den stoet om 'm heen, tot Troost, — 't is goed dat ik je tref, ik moet je daar dadelijk spreke....
— Ja, ja ! ik kom, ik ga mee.. — Nou moedertje.... hou je maar goed.... zal wel betere eer je 'n kerel wordt.... Sacré nom, quelle misère.... perste ie, met gemaakt-versteld gezicht naar zwager Stramme eruit.
Hij had zich van z'n stoel met paf geluid, als kraakte z'n zwaar lijf, opgeheschen. Z'n zwager was niet gaan zitten, stond brutaal rond te kijken, uitdagend en machtig zich voelend in dat duffige tuindersgezin. Vlak voor 't gezicht van Dirk had ie zich neergeplant zonder excuus, wiebelend op z'n teenen naar hakken, hakken naar teenen. Blufferig hingen z'n blanke manchetten half z'n mouwen uit, fijn grijsde z'n zomerpak en onbescheiden loerden z'n oogen achter gouên lorgnet, met fijn zwart koord vast om z'n hals. Lust voelde ie om te schateren, toen ouë Hassel, beverig, op 't stugge boeren-presenteer-blaadje 'n konjakje kwam aanbieden, dat ie joviaal weigerde. Dokter stond nog wat te bedisselen met Guurt, die fijntjes lachte. — En óver de hoofden der stille, landlucht uitwasemende kerels heen, die stonden in één houding, in 't donker