Menschenwee, Eerste boek, Winter

321

maal op je neme., hoor beste meid! En laat moeder vooral met geen petroleumstel omgaan---- of met geld....

— Joa.... zei Guurt.... wai hebbe 'r vast 'n kluif an !

— Soo ! soo ! nou laat 'r geen dinge doen, die gevaar kunne veroorzake.... doe jij 't liever.... ■— Guurt had ie schijn-ongemerkt 'n knijpje in arm-dik geperst, met vriendelij k-zinnelijk lachje.

Vrouw Hassel sufte, wezenloos in 'r staar, niet beseffend wat 'r gebeurde, ziend de menschen om 'r heen, telkens weer ze vergetend, tot 'r stemmen opklankten. Ze hoorde wel, maar zoo erg was 'r bewustzijn geslonken, dat ze nog sneller vergat dan ze hoorde. Even soms flitste 'r angstlicht in 'r oogen, keek ze bewuster, alsof ze 'n stoot kreeg in den rug, of 'n prik in 'r lichaam. Kwijl slijmde langs 'r mond, glom morsig over 'r natte kin. Armelijk ingehurkt en verzakt, zat ze op puntje van 'r stoelzitting. Niet één der kinders, die besefte, iets van 'r verkwijning en angsten. Ze zagen 'r vergrauwen als 'n half-verrottend meubel, dat in elkaar getrapt en opgeruimd moest worden, dat in den weg stond. Haar doffe staar verveelde, beangstigde hun, verlamde vroolijkheid en stoei-lust soms. Haar angstige opspringing vond ouë Gerrit malle aanstellerij en Guurt vooral nijdigde bits van zich af, als ze zich bevuild had, en geen besef meer toonde om 'r eigen lijf te wasschen. Godsliederlijk lui en gemakzuchtig, heette 't Guurt, en ze wou 't wijf niet langer in huis hebben.

Gevoelloos in z'n rauwe wellustnatuur bleef Troost nog wat plakken, paf van Guurt. Even broeide in z'n heet brein 'n plan. Als ie 't wijf eens onderzocht, haar liet uitkleeën, die gapende stomme kerels verzocht heen te gaan, voor 'n kwartiertje hem alleen te laten met Guurt, voor hulp. Maar luidruchtig, midden in z'n stille, heete bedenkingen over Guurt, die Gerrit en de jongens aanvoelden als ernstig bepeins over zieke moeder, kwam geklop op straatdeurtje, en stemmeklank rumoerend:

— Is dokter hier ?.... Ja he ? Ik zag juist z'n rijtuig buiten staan.. hm! moet 'm effe spreeke.. — Onder rijkelui's-keelru-

21