Menschenwee, Eerste boek, Winter

gulde. ... maar voor jou, omdat je zoo lang in 't fonds bent, tachtig cent....

— Tachtig sint ? zei verbleekend, mank vrouwtje... schuiner afzakkend 'r linkerschouder naar één zij, tachtig sint mehair ?.. huilde 'r stem na.... moar daa's godgekloagd !.... m'n maa'n lait al acht waike krom van de rimmetiek.... en wai.... wai binne tog in 't fons. ... en dokter komp nooit-nie bai main. — Enne ik betoal tog vaiftig sinte ieder waik....

— Soo.... Soo!

— Enne.... veur de klaine twai sinte....

— Soo, nou vrouw, jij bent lang van stof hoor ! Maar ik heb je vooruit gewaarschuwd. —

— Trillend ging de deurbel en smerig kereltje stapte in, bedremmeld.

— 'n Sint kattedroppies !....

— Wat, schreeuwde woedend assistentje, donder op ! wordt hier niet verkocht. — Bedremmelder en geschrokken 't kereltje af. —

— Moar 't is tog godgekloagd mehair !.... doar stoan min f'rstand van stil.... ikke betoal tog in da' fons !.... enne ikke vroag tog allainig da' gaine op waa'n mins se rechte hep.. en in de feregeleminte stoan tog.... veur Wiereland en veur omstraike. ... Veur wa' betoale wai aêrs vaiftig sinte in 't waikie !.... aa's.... aa's wai nie siek binne ?.. .. foader, moeder.... drie soons.... enne nog twai kinders, en 't skoap is an 't uiterste mehair.... se kan.... kan puur nie mair !.. mi de dood an 't touwetje....

Haar stem kermde, 'r lippe beefden, onrustig joeg 'r kijk door de apotheek, van assistentje naar Gerrit, van Gerrit naar assistentje.

Er lag schreiklaag in 'r geluid, die niet hooger-op durfde.... Maar assistentje begon 't gelamenteer danig te vervelen.

— Soo.... soo !.... maar ik zeg dat 't nou genoeg is, barstte uit, z'n nijdige stem ; woede-doorschokt dreigde z'n gezicht.... Kort en goed.... of 't wel of nie in 't reglement staat.... daar heb jij niks mee noodig.... Wou je mij hier de wette