Menschenwee, Eerste boek, Winter

312

— Sai hierhain ? moar menair.... ik swair u.... daa't skoap insakt.... se liep 'n hoest van 'n aisbair.... 't is t'met 'n uur loope.... op 't end van Duinkaik....

— Soo, soo, ja maar, je mot 't toch maar probeere....

Achter Gerrit was 'n slank blond meisje, dochter van 'n

notabele uit stedeke ingestapt, luchtig. Luid-lachend groette ze vriendinnetje op straat, die 'r gebracht had.

— Dag Daan, familjaar klonk 't tegen assistentje, van blond meisje in korte rokken.

— Dag jongejuffrouw, onderdanigde ie, stem-beduusd, moet u dokter hebbe ? Dokter is an 't ontbijt.... maar wil 'k 'm effe waarschuwe ? —

— O nee Daan ! dank je.... ik kom om de poeiers van grootmoe, zijn ze klaar ?

— Zeker, jongejuffrouw, zeker ! Hier zijn ze.... asjeblieft !

— Best Daan, dag Daan, en wild jolig in jeugdige stemklaar-heid, sprong ze luchtig weer den winkel uit, in losse straatjongensbewegingen, frischblond leventje.

Mank vrouwtje, nederig en scheefgezakt aan een zij, had schuchter gezwegen en opgekeken, naar 't blonde bakvischje. Gerrit stond beduusd 'r na te kijken op straat, mijmerend bij zich zelf, of ie 'r wèl of niet kende, — of 't niet was de dochter van den rijken Zuivel, 't raadslid.

Mank vrouwtje stond, nog triester in 't gezicht, voor toonbank, half verdrongen nu door ouë Gerrit, die wrevelig begon te worden van 't wachten. Maar nijdig, bang toch, brak ze los.

— Nou mehair.... Ik mö dokter hebbe !....

— Soo.. soo !.. dus je wil nie probeere met 't kind ? Strak drukte ie z'n bril in neusgleufje, montuur tegen z'n ooren.

— Da's gosonmogelik----se lait mi de koors op 'r laif____

en 'n hoest.... se loop mi de dood an 't touwetje. ...

— En ik heb 'r jood-ijzerstroop gegeve.... Heb je dat ?..

— Seker, moar holp niks.... was niks doan d'rmai....

— Soo, soo ! nou dan sal ik dokter zegge.... mo' je maar komme hoore, wanneer ie komme kan.... maar je weet 't, tachtig sent de visite____ was anders voor de Zeekijkers 'n