Menschenwee, Eerste boek, Winter

3ii

En telkens drongen anderen naar de toonbank, liet grijs klefferig assistent je ze de tong uitsteken als ze zelf wat hadden, scheepte ie ze af, met 'n medicijnbeloftetje.

Een vrouw, nog 'n beurt vóór ouë Gerrit, kwam aansukkelen, mank....

— Mehair.... nou kaa'k tog nie mair.... da' wachte !....

— Soo.... soo ; en wat had je ?....

— Daa's te segge, nou bin'k al dertien doage, omme de doag hier hainkomme, mit.... main klaine maid.... Enne nou kaa't skoap.... tog nie en mair.... Se lait te haige na d'r oèsem.... D'r kail is aa's 'n krop.... soo.... meroakel dik ! en nou deur al d'r laije !....

— Soo.. soo !.. steek je tong d'ris uit ! — Verstrooid, niet luisterend had assistent je z'n peins-vraag gedaan, met den stamper nog in z'n hand, woedend op de meid dat ze 'm nog geen thee kwam brengen.

— Nainet moar ! nainet moar ! da' he'k nooit nie van main laife an de hand en had !.... driftte 't vrouwtje verbaasd uit, 'n sleurige sleep aan 'r been gevend, dat ze laag-ingezakt aan één kant met 'r woedend vraaggezicht ouë Gerrit kon aankijken.

— Wa' mot ie van main tong !.... aa's skoap thuis te kre-paire lait.... soo sout hé'k nooit-nie....

— Soo ! soo ! Och ! nou ja.... ik bedoel je maid.... heb je 'r tong gezien? is ie beslage....

— Nou aa's 'n lairelap.... mehair.... 't slaim stoan d'r 'n duim dik op.

— Soo ! soo! gaat ze goed af ?____

— 't Mogt wa.' mehair.... 't met de heule doag an 't perse.... nai.... moar ik zou d'r dokter nog aiges-sellevers bai hebbe, sien u....

— Soo, onderbrak assistent je weer met z'n droge korzelige stem, en nijdiger toonklank.... maar dat gaat nie, dat weet je. Laat t'r nou nog maar wat keere hierheen komme.... dat dokter 'r hier in de apteek onderzoekt.... Dokter ken nie voor elke kleinigheid klaarstaan. —