Menschenwee, Eerste boek, Winter

3io

niet stil krijgt.... mo je maar wachte tot 'n andere keer.. ״ En jij ?----

Weer schoof patiënt vóór, de roodhoofdige vrouw met den spartelenden schreeuw-jongen, die zich vastgehaakt had aan 'r schort, opzij duwend.

'n Donker behaarde kerel was 't, hoog boven wijs brilge-staar van assistent je uitkijkend.

— Joa,.. klonk dreig-zwaar z'n stem, ik.... ikke kom veur main waif.. an 't end van Duinkaik....

— Soo.... soo !.... en wa' —

— Nou .... seg.. wacht erais effetjes!.. hep jai d'r puur effe geduld mee.... loa me rais denke.... kaike ?.. .. wa' hep se tog weer said.. 't waif ?.. je ken 't moar nie in je kop skraive !.... Ojoa ! se hep puur al.... vaif nachte pain hier.... doar.... bai d'r bui-j'k.... se hep 'n deureloop.... saa'k moar klesseneere hee ? en uitskaie ken se nie.. .. vat je ?.. ..

— Soo !---- soo ! dan sal____

■— Nou wacht erais effe !.... hep nie soo'n hoast smak-wammes! hée?.... Sien je.... nou wou'k dokter sellefers spreke.... Hep 't waif sait. — Z'n stem intoneerde Wiere-landsch spraak-zangerig, boven assistentjeshoofd.

— Da' ken nie.... Dokter is t'r nie.... Of ze mot maar zelf hier komme....

— Da' ka' je begraipe ! Se ken puur gain kippestap doen.. nee Ouë.... se haigt in malkoar van swakkighait.... Neenet.. ik mo dokter hebbe....

— Soo.. soo.. nou als je d'r op staat, zal dokter late wete wanneer ie komme kan....

— Daa's net.... moar.. moar gaif jai d'r nou vast 'n drankie mee.... hée smakwammes!.... daa's aêr krek of 'k nie weust bin.... Sai.... sai ken kwoalik stappe.... enne.... sai loopt puur laig----soo slap aa's 'n tieme is 't waif.

Luidruchtig sloeg z'n stem door 't kruiperig fatsoen van 't vrouwenvolkje, en de drukkende stilte. Achter lachten en kakelden wat vrouwen, waar vrijer nu 'n kerel vuile grapjes-verkocht.