Menschenwee, Eerste boek, Winter

309

Niet goed wist ie wat anders te vragen, dan juist, dat, wat ie dokter zoo dikwijls had hooren zeggen. Dikke vrouw stond weer klaar, met gretigen uitleg :

— Seg 't uwes da wel!.. .. aa's 'k 'rof mot.... enne aa's 'k er öp mot.... Veur 'n waik ston'k bai de smitse.... uwes weut.... main man is Storp.... de smit....

— Soo.... soo ! onderbrak weer assistentje, dof geluiden stampend in vijzel, die roodkoperen gloedjes afvonkte door duffe apotheek.... Nou.. ik zal je 'n poeiertje geve.... vier maal daags.... vanmiddag klaar.... —• En jai ? vroeg ie in-één door, dikke vrouw negeer end, die nog wat zeggen wou.

— Moar menaijr, kaa'k nie wachte.... 'n uurtje.. .. ikke ka gosonmogelik terugkomme.... 'n uur wait hier hain....

Ze drong weer naar voren de dikke vrouw, wegduwend met armenvet, andere patiënt. Nijdig keek assistentje 'r aan.

■— Heb je geen oore.... van middag.... geen minuut eerder !

— Moar.... main kindere.... dan kaa'k nie weg.... twai legge d'r siek....

— Heb je geen oore, schreeuwde ie, bleekig van drift, dat de dikke vrouw bedremmeld wegbukte door de achterstaanders, de deur uitschonkerde.

— En jij, vrouw ?

— De klaine hoest d'r aige deur twaie.... hai leg te rille aa's 'n oal.... en aile datie doen.... aile ! !

— Steek je tong eris uit jonge! bitste ie kort-strak weer.

Roodharige moeder lichtte, bullig-zwaar kind, met inspanning 'n end boven de toonbank. Als 'n gaper sperde 't de kaken, krijschte 'r angsthuil uit z'n vertrokken mondje, bang, dat de brilleman 'm iets doen zou.

— Nie bang sain me-jonge.... Mehair doen je niks.... puur niks !....

— Ba-a-ng.... ba-ang, gilde in krijsch-angst kereltje, dat zich hangen liet, nauw wringend en trappend met z'n onderlijf naar beneden, tegen de bank, in gesmoorde voetstooten, dat moeders gezicht vuurrood stramde van inspanning.

— Hou je bek schreeuwleelik !.... ja vrouw, als je de jonge