Menschenwee, Eerste boek, Winter

₃o8

Toch voelde assistentje zich kregel, dat de dokter hem iederen morgen met dat vieze fondsvolkje opscheepte.... Nou ja, dat heette wel, gewone gevalletjes. Maar d'r kwamen zooveel rare zaakies bij, waar ie geen spier van snapte.... en waar ie toch raad moest schaffen !....

Weer was 'n dikke vrouw, kordater dan de eerste voor de toonbank geschoven, had bediende z'n stamper neergelegd en z'n bril vaster op de ooren gedrukt.

— Wel.... wat had jij moeder ?.. ..

■— Menaijr.... waa'k op haide hep----is skrikkelik !.. ..

daa's puur moar duisel op duisel.... en aldegoar sterretjes veur m'ooge.... ik bin d'r puur daas van !....

Ze had gesproken in vuur, met grove harde stem, en 'r dikke knuisten maakten voor nijdigen wipneus van assistentje, beverig snelle gebaartjes, om 'm haar sterre-wemeling voor te stellen.

— Soo, soo, zei strak-wijs en peinzend assistentje, zich krabbend tusschen z'n grijze dunne haren, van z'n kruin tot in den nek, met zwaar raspend nagelgekras.

— Soo.... soo.... ga je goed af ?....

— Nou menaijr.... mit uwes pirmissie.. .. nie soo aa's 't....

— Soo.... soo, onderbrak ie 'r, duwend nijdig op z'n brilmontuur.

Maar door sprak de vrouw :

— Aa's 't----aa's 't mot----ik hep oambaie____sien u.. ..

■— Soo.... soo ! onderbrak ie norsch, weer stuitend uitleg,

steek je tong ereis uit! —

Wijd lapte dikke vrouw 'r tong uit den mond, waarop wijs-geheimzinnig, grijs assistentje staarde, zich telkens den bril kwaadaardigjes op den neus vaststootend.

Zenuwachtig bleef dikke vrouw d'r mond sperren, dat 'r wangrood schminkte van kongestie, 'n kreungeluid 'r rooie holte uitkermde, terwijl 'r handen op de toonbank pianoden in vingerdrift.

— Soo.... soo ! zachter zei assistentje.... Nou moeder.. je bin wat volbloedig.... Als je 'n trap opgaat.... heb je 'r dan ook wel last van ?