Menschenwee, Eerste boek, Winter

307

voor was, stond ingedrukt achter 'n paar breeë vrouwenruggen, te staren naar de bruine kastjes, waarin de witte zalfpotten rijden, blank-beglansd in hun wit steen, met hun scherpe zwarte titeltjes. Zacht voor zich uit las een voor 'm, naampjes van de potten af.... haperig spellend, wezenloos:

— U.... ung.... a.. a.. aci.. aci.. ci.... Bor.. Bor.. Bori.. ci !..

Gerrit hoorde 'm brommen, begreep d'r niks van.... niks. En angstiger staarde ie öp tegen de eikenhouten zuiltjes, waar de standflesschen, met bruine en rooie vochten ingerijd tusschen flonkerden, op de mahoniehouten plankjes, netjes en ordelijk. —

Te jeuken begon 't 'm. Zoo'n glad prêchtig fleschje____

tjonge.... tjonge.... huhu !.... hu.... sou mooie woar weuse.... Moar hoe komp je doar bai ?.... Godskristis sou faine woar weuse !....

Eindelijk had de vrouw, voor de toonbank gedrongen, duidelijk gemaakt wat 't kind scheelde. — Vlug ratelde ze af, kordaat, aan 't end nog in bijdraai:

— 't Skoap hep sekers koors.... se kwailt puur van d'r pain in d'r saitje.. . .

Assistent je stond ernstiger van z'n stamper naar 't kind te kijken, dat met blond krullebolletje net even boven apotheek-bank uitkeek, 't klein bang gezichtje sip öploerend naar de glanskopering en 't rood vonkwerk van al kleinere stampertjes, die voor d'r neusje uitgestald stonden, naast weegschaal. — Wasem van kruiden en benauwingslucht van warme smerige lijven, zoog door 't winkeltje, 'n Jongetje achter de toonbank, op 'n trapje, verrinkelde tusschen medicijnfleschjes 'n licht schoonmaakspel. Zoete valeriaan en jodiumstank drong benauwend door, uit den kelder.... Stil, versuft en beangstigd van eerbied, stond 't fondsvolkje, glanspotjes, fleschjes en schaaltjes te bestaren, luisterend in ontzag, naar de woord-afhakkende stem van assistentje.

Vrouw met kindje was geholpen door den grijzen, grimmigen bediende. Van 't geval had ie geen zier begrepen. Zou wel wat larie zijn. 't Wijf wist zelf niet goed wat 't kind scheelde.