Menschenwee, Eerste boek, Winter

3«5

glanswieltjes om de nu even stille hoofden der werkers, neer-plakkend op hun zweetgezichten, dat de loome kerels, woest met de handen om zich heen sloegen, zonder de zoemers te raken. —

Kees had 'n dikken broodhomp met roggebrood uit z'n stuk-kenzak getrokken, en gretig hapte z'n mond in 't blanke kruim.

— Gaif main 'n bonk uit je koartesak, riep Piet naar Dirk, die juist 'n stuk brood, dat ie te veel had, weer in z'n vuilen stukkenzak wou wegduwen.

Kees, in wije kakensperring, hapte door, gretig. Ant had weer wat op den reutel gekregen, nou ze zagen, dat Kees aan 't werk was. Goedig en rustig zat de kerel, lekker zich-voelend in de zonkoestering, blij dat ie wat kon meenemen voor Wimpie. Zelf wist ie niet goed waarom, maar hij voelde zich zóó bestig en tevree, nu ie zwaar-ploeteren kon en wat verdiende, dat ie den Ouë wel wat wou zeggen, al loerde die nog zoo stug-angstig naar 'm op.

■— F'rdroaid aa's t'met 't gewas opskiete wil.. .. d'r waa's te veul kou.. tussche.... nog gain oarbaie.... t'met half Juni !

— Watte ? duwde Piet, met zwaren kouw-mond, volgepropt met brood, er tusschen door, kaik die spersies !.... die boone hé'k 'r veur vaif doage in de grond douwt.... en nou kaike se puur d'r al boofe uit....

— He-je-me van-je-laife !... . verbaasd riep Dirk.. .. daa's hoast bai!....

— Murge moar an de Beek.... raise sette bai de boone.... kwam ouë Gerrit door 'n greppel voortsjokkend, weer invallen, — ik mo wa tullepies op stelling droage, veul te vroeg rooit.... sien nog puur wit!.... en loa t'r wa' tussche de oarebaie anharke.... hee ?....

Ouë Gerrit, zonder antwoord af te wachten, sjokte de greppel uit, 't erf op, in huis.

Vrouw Hassel zat op de punt van 'n stoel voor potdicht raampje, met 'r neus achter 'n groote blompot geranium, die vuurde tegen 'r grauwe kop, en vochtige aardlucht uitwasemde. Geel-grauw stond 'r rimpelig gezicht. Ze had zich weer drie-

20