Menschenwee, Eerste boek, Winter

3°4

getjes rond, en in wemeling dartelde tusschen boeketten van akkerhoorn en madelief uit, gonzende vurige streep-glans van insekten. Telkens in 't wilde grasgroen donsde koekoek met z'n rose-fïjn behaarde knopjes tusschen de zilverende drup van grasbevertjes, vlekten ze open-gegroeid, lilarood rond 't goud van boterblom en sierwit van schitter-blanke waterster.

En veel verder op akkergroen in het wazende lentelicht, éven schroeiend de aarde, als voorspel van laaienden zomerbrand en werkroes die te komen stond, kleurden öp werkers in zaaigebaar, even ingebogen 't lijf, in rood hemdenbaai, dat warm donker-bloedde tegen den goudglans van groenen singelendrom.

— Die soaie nog kool en wortele, bai Rommeloar, bromde Gerrit tegen Dirk.

'n Paar dagen later kwam ouë Gerrit op 't land, achter zijn huis.

— Hai manne ! ik hep 'n daik gras kocht.... hoho!....

ho !____ in de polder, achter 't fort.... jullie kenne t'met

aa's droog blaift op hoope steke.... de moaier he'k sproke.... 'n poar doage is 't overend set....

— Dan mog je hier nog wel 'n kerel stelle, Ouë.

— Nog 'n vent ? en Kees dan !.. .. d'r blaift t'met niks of'r.... An Peters van de Baanwaik hé'k femurge twee hoek oarbeie f'kocht.... en drie hoek an De Gauw.... veur Duits-loand !.... sloffies, mi en sonder doppies.... half raip an de pluk !.. ..

— Nou Ouë !.... la de soete fransies veur Amsterdam !.... da lief ik !.. .. da wee je!....

— Netuurlik, gromde de Ouë, ken ie beterder suipe.... sonder daa'k sien !....

Tegen den middag werd 'r 'n kwartiertje geschaft, lagen de werkers, wellustig-vadsig uitgerekt op d'r buik, met handen onder de kin ingehaakt, luiig-lekker, soezend in schaduw van haagjes. Lichte dagschroeiing was afgekoeld wat, en blond glansde 't licht over de velden. Hommels streepten van allen kant fluweelige kleurtjes door de lucht; zoem-zoem zongen de bijen. En brom-zwaar gonsden de staalschittervliegen gouden