Menschenwee, Eerste boek, Winter

300

laten zien, dat er haat, jaloerschheid tusschen hen was, ze iets om elkander gaven.

Oom Hassel stond te schoffelen, groote magere vent, in gelig werkhemd. —

Drie kerels, buiten z'n zoons had ie al in dienst voor rooien en wieden. —

Z'n oudste Willem, keek uit naar de rooiers, die hurkend, diepe geulen slagwielden in 't zand, met hun knieën. Gretig graaiden hun handen in den stuifgrond, in zware rukkende, klauwige scheuren de aarde omwoelend, om de bollen met wortelfijn draadnet er uit te graven. —• Een rooier zong dronkemansliedje, onder het wroetend uitstuiven van den heeten -zandgrond, in klauwigen grabbel. Piet Hesse, naast 'm, klokte gretig koue koffie uit z'n kruik, naar binnen.

•— Hesse, wérk! nijdigde Willem bazig.... da' lange suipe van jou kost geld....

— Nou seg !... . aa's je me nou ! verontwaardigde in woest -driftigen kijk daggelder terug. Maa'g ik nou nie suipe ?....

— En jai kerel, jai skreeuwt de heule buurt op 'n klus.. .. ikke sou main straatje d'rais dichtknaipe 'n uurtje.... is da singe ?!....

Nijdig had Willem Hassel z'n bazig praatje uitgeschamperd, negeerend 't brutaal kijken van Piet Hesse. — Kalm geweerde ie z'n schoffel op schouder, liep ie heen en weer, en stil-bedrukt keken de andere werkers öp naar de blinkige staalstreep van z'n schoffelmes. Angstige, kruiperige valschheid zat er in hun plotselinge stilte. Niet één van de groote kerels, die iets tegen durfde zeggen, of ze moesten 'n prop in d'r lijf hebben; dan barstte opgekropte woede van vernedering los. Maar nou ! koesjt ! Want de oue oom Hassel was nog veel erger dan de piep-jonge Willem.

Alleen Hesse was loom met z'n knieën in de kuil-voren gezakt, woelde en groef voor zich uit, zwaarstoffig, gromde naast den ander, die 'n standje beet had over z'n zang.

— Potdorie, nou mag je nie meer drinke... hei je main ooit!..

— Hier-op-pan !----enne ikke mó' m'n bek houe !____da