Menschenwee, Eerste boek, Winter

294

weg, dromden dennen, donker op zwaar begroeide glooiingen, waarachter ver, woeste duinstreek schemer-mistte, tusschen jachtgrond van Van Ouwenaar, tot aan zee. Waziger in rust, dommelde andere tuinkant, vlak-bewerkte moes tuinderij, met ver, teer paars verschiet op duingolvingen. Uit de pastorie, schuin over Kees woning, glansde avondlampje op 'n kamer, roodzacht kapje, in goud-oranjen lichtkring. Stil zat dominee in mijmer, in 'n rieten tuinstoel, aan den weg. Sigaren-rook krulde wolkerig loom om z'n in schemer verduisterd gezicht. Loome koe-gestalten, in de wei, vlak vooraan, stapten over donkerend avondgroen gras, in loggen gang, stap voor stap. Onder hun koppenduister raspte graas-geluid öp, ritseling in de avondstilte, zacht als eerste haperende zeisslag van maaier. —

Kees voelde niets om 'm van de weirust. In 'm gromde wrok, driftige lust om iets uit te schreeuwen. Hongerdrift was 't die 'm wrevelde, en verveling dat ie nog overal z'n kop stootte, waar ie vroeg naar werk. Tegen pluktijd, hooitijd, zou 'r misschien wat voor 'm zijn. Koortsige drift jeukte er in 'm, om iemand te pakken, te ranselen, als ze 'm maar een woord in den weg zouen leggen. Hij voelde, dat ie 'r gek van zou worden, overal teruggestooten en toch lachjes en schampere lolgezegden over z'n niks doen. Op 'n bulterig brok duinweg, uitgegraven voor tuinderij, vaagde 'n gestalte op de akkers, donkerend.

Dat most kweekertje Reeker zijn. — Zou sain d'r nog erais veur 't lest vroage.

— G'noafed Reeker !....

— G'noafed.... Kees nie ?.... joa! Kees!____zei Reeker.

Zangerig-klaar galmde z'n stem van de akkers in de scheem'ring.

— Mooi weer hee ?....

— Daa's net.... fierkant somer.... wa' doe jai nou ?____

— Ikke hep sien noa 't onhail.... se hebbe d'r gister hier drie honderd muise pakt.... da tuig.... freet wortel en bol op----je sou se kroake !____

Kees luisterde niet meer, stond even droomerig te turen 't veld over, met een been op prikkeldraad. Boven een wijen