295
akkerhoek vloeide nog wat geel hemellicht, met rooie teere sikkelveeren doorwuifd. — De nacht dekte donkerder, al donkerder land en boomen. Reekertje was opgeloopen, stond stil onder het gelige luchtbrok, in het avondgedroefde, verzonken akkergroen, toch in duistering van gestalte. Vol klonk Kees' stem door avondstilte.
— He je t'met gain kerel noodig Reeker ?
— Spait main, moar t'met ke'k nog mi main jonges besti of.... In de pluk.... op tuin.... dan is 't wa' aers!.... Bai de groote hoal.... dan m'skiën.... Moar nou.... 't is niks daan, hoor.... f'r wa' hei je selfers nie 'n lappie hee ?....
Kees stond te turen, in één houding, schemer-akkers op, waar stilte wijd־om staarde....
Wa' nou.... vroeg die kerel naar de bekende weg ?.... Wist ie nie da' t'r veur sain geen grond was ?....
— Wa' nou ?.... je wee tog suiver, dat t'r hoast niks nieme-dal grond is.... en daa'k niks kraig sonder borg.... al ses....
wé.' ses ?____al tien keer bi'k weest bai netoaris en bai alderlai
volk hier----moar vast niks hoor !____vast niks !.... d'r is
nie één die goed wil stoan.... ka' jai d'r nie wa' op fïnde 1....
Kees had nog wat oue vriendschap met de Reekertjes. Vroeger had ie veel vooral voor hèm gedaan bij strooptochten. Nou dacht ie, dat die vent nog wel es wat helpen kon.... Maar ,,'t speet" Reekers weer duivels. Stil wrokte de tuinder in zichzelf, dat ie d'r mee begonnen was. Wat had ie te klesse mit soo'n hongerlijer.... die skooier!.... Nou ja, vroeger,., vroeger was vroeger ! Toen most hai ook stroope.... Hai
borg ?----da' kon ie denke !____Pas d'r self indroaid----en
dan ankomme mit soo'n lid !.... Ieder most moar veur s'n aige sorge.... sien dat tie 'r boven op kwam !....
Zoo had 't even stil, in z'n hoofd geredeneerd..
— Neenet Kees, aarzelde z'n stem in de starende schemer-stilte van akkers en straatweg.... da' wee je, aa's 'k je pel-
siere ken.... mi d'een of den aêr____ groag !.... duufels
groag !----Moar borg stoan----da' kennie____Main waif sou
me van veure d'rin, van achter d'ruit trappe !____Eenmoal