Menschenwee, Eerste boek, Winter

282

losgeschoten nattig loof bleef plakken. Guurt, met 'r zwaar lijf gebukt over de tobbe, hielp meeboenen, dat de beklonterde knolletjes, glimnattig-rood en geelig-wit, glanzig te kleuren gloeiden in de zon, op schoongemaakte klinkertjes, boven 't bedrupte frissche loofgroen.

— Seg Piet, sou je nog nie d'rais wa' skoon woater naime....

— Je laikt puur 'n doaseling !.... se glimme aa's 'n hooge saaie.... van domenie.... wou je hullie somwaile poetse ? — Guurt lachte, even uitblazend, met 'r handen plat op d'r dijen gedrukt, armenvleesch hoog ontbloot, bespat met zandkluitjes-en watervuil.

Ouë Gerrit was klaar met z'n voren. Den trekker had ie־ angstig in 't paadje gegooid. Z'n hart bonsde. Hij durfde niet zien of 't mandje al uit den greppel weggehaald was. Voorzichtig stapte ie langs de boonenregels, langs de aardbeien aan greppelkant....

— Eerst nog erais effetjes de aêre hoek inkaike !.... kaik.... d'r stoan g'n sterveling.... moar nou sien !.... Hee !..... nog effe wachte.... hoho !.... nou langsoam an ommedroaie. -of d'r 't prêchtmandje nog stong.... kaik !....

— F'rek !.. .. weg !.... weg ! heulegoar weg !....

Stom 'n oogenblik, bleef ie staren met razende drift in z'rt borst. — Die lamme Dirk, dat ie nie effe hep kenne wachte ! — Had ie sullie moar selfers nie soo joagd ! soo'n kerel.... Jesis meroakel! nou was 't weg! da' prêchtige ding ! heulegoar weg ! Er zat woeste huildrift en wroegende spijt in z'n borst die 'm verhitte. Hoe kon ie zoo stom zijn te gelooven dat 't bleef staan wachten op hem. Dirk, Piet, Guurt, allen had ie■ wel kunnen smoren van gift. — En als straks 'm z'n lamme,, suffe wijf in den weg liep, zou ie 'r ranselen, dat ze kreupel ging. Spuwen, spuwen van drift kon ie, dat 'm die kans ontgaan was. Als ie nou maar morgen eens uitkeek bij den fotograaf en bij Bekkema. Nou was 't weggekaapt voor z'n neus״ Twee uur had ie 'r op geloerd. Maar morgen, morgen moest ie wat hebben, grijpen, als moest 'r voor hèm in den tuin, 'a dag 'n kerel gesteld.