Menschenwee, Eerste boek, Winter

28!

'm op 't achterend z'n eerste kommetje koffie gebracht. Toen had 't al in 'm gevroolijkt en gauw, in warme gedachten, was brood-uurtje en koffieslurp van half negen voorgedanst.... Nooit nog zoo'n lekker bakkie weest, aa's toen !.... Strak-en-an skoftuur weest.... kostelijk eetetje....

Gisteren hadden ze de eerste centen van spinazie gebeurd. Dat was lol geweest in de kroeg, met Piet. Nou had ie nog 'n duitje achter gehouen om z'n meid iets te koopen.... Kris-tus !.. .. moet den Ouë wete.... enne op de boot had ie 'n pop verlore mi' koarte.... most 't moar gauw weer ba-hoalt.. mi spoarduit veur kermis. — En voort, in kroppend gevoel, lolligheid en heetigheid, die stroomen van pret en lustige doe-nigheid door z'n voeten en armen joeg, werkte ie af, alles achter een, zonder opkijken, van één hoek naar den anderen hollend. Met zenboom op z'n schok-zware schouders geheven, was ie naar 'n groot brok, hoog-uitgegroeide spinazie geklomp-klost. Daar kon ie nou mooi maaien, zoo lekker-gelijk in groenen bladstand, stond ze uitgegroeid. — En sis-scherp, in breed uitwaaierenden halven kring, sloeg z'n blink-zeis bogen rond z'n voeten, vlijmde 't staal, in 't sappige, versch-geurende .*spinaziegroen, dat ie éven lachte van pret, zoo gauw en sneeïg als 't ging. —

— Gong tog gauwer aa's snaiê.... Alleen was ie bang, dat t'r wat an z'n zen kwam, want haren kon ie niet. En vóórt, van de spinazie, die hij in mandjes overdroeg, bedrijvigde ie weer rond, tusschen de wortelen en aardbeien, jonge kool en doppers, plantte ie sla uit, schoffelde en plakte, want alles tegelijk wachtte. Piet was d'r 'n beetje zenuwachtig van, al werkte ie als 'n beest, zonder opzien, omdat de Ouë hem den heelen ochtend maar gejaagd had : jullie komp nie kloar, puur nie kloar !....

Piet had honderden bosjes radijs neergekwakt bij de pomp, waar Guurt 'n tobbe water kwam neerschuiven. Met 'n vuil-harigen borstel raspte ie in ruwe stooten en vegen de knolletjes :schoon, spoelde ze na iederen boen wat uit, in 't water, dat zanderig zwart modderde tusschen z'n natte vingers waaraan