28o
de son skaint pal op d'r snuit.... die sagge gain snars.... moar aa's tie.... aa's tie van 't sai langest gong !....
Dirk snelde weer langs hem, met 'n kruiwagen gier, wiel-bonkerend voorbij.
— Hee Ouë.. .. aa's je d'rais wa' veure trok hée ?.... gunters bai de boone.... ikke bin t'met mi da hoekie kloar!
— Stik, giftte 't woedend in ouë Gerrit, stik !.... stik !.... f'r wa mó' tie 't nou segge.... wacht.... nou sel die doen.... of ie niks hoorde en kalm verder loope....
— Heeoéé Ouë ! hoor je nie ?.... heeoéé.... of je d'r effe veure trekt, bai main hoekie boone gunters!....
Achter de rij zenlaantjes schreeuwde Dirk, waarvan de paadjes volgesprenkeld vonkten van goudspatjes zonlicht. Nou kon ouë Gerrit zich niet langer doofhouen. Hoe zou ie zich d'r van af kenne make, zoo midden in z'n genot en berekeninge. Ho.... ho.... Kwaadaardig liep ie den greppel terug, 't rijzenlaantje in, waar telkens, als windstoot in zoel-wuivenden suizel door geblader van kantboomen en singel heen woei, even sterker zonglans tusschen openingetjes schoot, fijner plengde licht op de groene hagemuren, rijzentoppen en paadjes, groen-gouïg.
Met angstgevoel in z'n hart, dat straks 't mandje wel weer weg zo!} zijn, was ie voor Dirk komen staan.
— Hoeveul ?.... die twintig regels ?
— Ja Ouë.. .. hier !.... neenet!.... begin d'r hier moar.. Wa' sien je d'r pienter uit op hede. — Al meer en meer voelde Dirk zich opvroolijken. 't Zwaarste werk ging 'm licht van de hand. Stank van beervuil rook ie niet. Z'n handen grabbelden gretig in 't smeer, of 't klaar water was. Bruin-doffe wasem sloeg naar z'n hoofd öp uit 't broeiende gier. En toch, heel diep, zat 'r 'n liedje in 'm te zeuren, wat doffe klankjes die 'r niet uitkonden. — Nooit zong ie, nooit. Hij wist niet eens of ie 'n stem had. Nou bleef 't maar kriegelen in z'n keel en zoetjes vaag klanken in hemzelf, 'n kermisliedje dat ie half kende; nou dacht ie aan z'n meid, voor vanavond, in heete opjoelende lol.
Van half vijf in den ochtend stond ie al op 't land ; had Guurt