Menschenwee, Eerste boek, Winter

2 77

— Main Jesis.... 't is t'met half twee, gromde Piet, wrevelig en loom z'n rug schurend in felle jeuk-r ukken tegen scherp muurbint van stal. Dirk was 't erf opgesjokt, de akkers over, •onrustig naar de lucht kijkend.

— Tjonge.... d'r si puur soo'n klodder raige in de lucht.... dik op hoor !

— Hoho !____hoho !____wa sou 't, hee ?____aa's d'r t'met

moar is, veur giert hee ?.... goeiïgde de Ouë.

— Je seurt fierkant Ouë.... sel wel beure....

Loom en rillig van slaapguurte, nog mat zich voelend in z'n lijf, was Dirk op den gierwagen gesprongen en schepte met z'n emmer 't bruine vuil in z'n kruiwagen. Telkens als kruikar volgegoten was, reed ie op 'n drafje langs erwten en aardbeipaadjes, voet-nauw klemmend bijna, dwars door rijzenengte, naar diep-getrokken voren voor sperzieboonen, die 'r nog ingeplant moesten worden en apart gier noodig hadden. In 'n ouên gieter schepte ie uit kruiwagen 't vuil, en snel, beenen wijduit, liep ie langs de voren, in stralen 't vocht voor zich uitslier-tend dat 't kletterschuimde op den pas omwoelden, verschen aardgeur uitdampenden grond. —

— Seg, snert d'r nou nie deur hain Ouë, riep ie driftig naar •Gerrit, die van anderen kant was komen kijken.

— Huhu !.... hu.... wa hep 't weer vorst weust f'nacht, zuchtte ie, main Kristis !.... Kaik gunters !.... hoe die lamme kroaie in de errete sete hewwe.... vier en vaife en nie g'nog.... d'r is puur 'n regel d'r uit.... hoho !.... hoho !.. .. wa onhail tug !

— Nou____bai____ons____is 't nog____hailig----stootte

Dirk er hijgend uit, onder 't volscheppen van z'n gieter, in diepe onderdompeling door 't vuil, dat z'n handen dropen.... kaik

d'r t'met bai Huuzer.... en bai de Spinnekop____enne bai

slappe Joap.... da' hep ie puur huishoue.... Nou netuurlik.. de spinoasie ken teuge s'n leed.... Moar mó' je.... kaike.... an s'n boompies.... s'n oarbaie.... gain blommetjes meer..

Weer was ie, afgebroken de woorden uitstootend, met z'n gieter langs nieuwe rijzen-laan van sperzieboonen gestapt,