Menschenwee, Eerste boek, Winter

278

wijdbeens springend, Ouë Gerrit achter 'm aan, om z'n woorden op te vangen.

— Seg Dirk.... veur wa' hai je de gierskepper nie ?

— Goan 't soo nie ? in tait van nood skil je oarepels mit 'n bail hee ?

— Moar.... da' kê soo !____

— Wa ? ke-niet is dood, wille leeft nog !

Dirk was spraakzaam vandaag, lichtelijk opgewonden en vroolijk.

Hij had 'n afspraakje gemaakt met 'n lieve meid, op wie ie lang geloerd had en die sprekend leek op Geert Grint. Nu zat 'r iets te gloeien in z'n stom zwoeglijf, iets prikkelheets,. dat 'm lollig en woordwild maakte 'n beetje.

— Nou, bromde de Ouë na,.... hoho !.... ho, moar je hoef je aige.... ommers nie .... soo te bedruipe....

Dirk had z'n laatsten gierstraal kletterend in de voor geschuimd, schurend langs de klompen van den Ouë, die 'm op 't rijzenpaadje in den weg drentelde. Stank drong er uit de kruikar, die hooiïg vergeurde als in omwoelde voren, 't beer-vocht schuimig-gretig wegzoog. Weer was Dirk door nauwe paadjes en smal-beplante wegkronkeltjes heen-gerend, vlug naar de gier-kar, langs Piet weer, dien ie toeschreeuwde.

-— Nou ke je, aa's ikke gekrooje hep, de rebarber stukstoote.. goate steke, en mest d'rin douë.... aa's da nie-en-kan, mó' je 't fémidoag doen !

— Kaik, nou he'k da senefewerkie !.... die f'rjande redaisbosse.... kaa'k nou nie van afsnerte, hee ?

Piet hurkte op z'n knieën, snel radijsjes uit den grond trekkend, geplant tusschen lange, jonge regels aardbeien in. Druk wroetten z'n vuile handen in den grond, zoektastend naar de grootste, die even de aarde uitkleurden. Dat was z'n laatste dot! Krieuwen kon ie 'r van! Telkens knelde ie, in warrelige ordening, tusschen vinger en duim, 't korte loof van radijsjes■ samen, drukte de witte en rooie in elkaar, nijdig wegkijlend knolletjes met te kort blad, en striemde 'r 'n fransch teentje overheen. Vérder telkens schoven z'n knieën langs den regel,