Menschenwee, Eerste boek, Winter

2Ó7

geurende goudgeel-gloeiende krokussen, wonder-teer wiegelend op toonfijn stengelgroen. Overal rondom, in lanen en veldpaadjes, barstte strijd los, tusschen 't groen. Fel lichtgroen glansde hoog in pracht tegen malscher kleurnuancen van tulpenblad. Dwars door 't lichtende hyacintenloof, 't blauw dof-groen van narcissen en 't grijs-groene in waas omdampt, van al andere soorten. En 's avonds, als werkers tegen half zeven afstapten van 't land in lentescheemring ; voortsjokten op de eenzame weggetjes, en kronkelpaadjes, tusschen haagjes-engte van tuinderijen waarachter aan twee kanten al uit-sapte groente-spruitsel, in al groenig waas, dan overal kwam hun tegemoet, wit geschemer van sneeuwklokjes, op regeltjes, geplant, als dwalend lichtjesblank, afgebrande kaarsjes, die kropen, teer, halfgedoofd langs de donkerende aarde, even soms nog geraakt en opbrandend in flits van avondgoue glans-jes. Stil en wijd-ernstig, den omtrek van Duinkijk beheer-schend, lag doodstil landgoed van jonker van Ouwenaar, diep verdoken achter hoog geboomte, met de geheimvol groen-aanschemerende beuken voor 't hekwerk.

II.

Hooger en weelde-dieper lenteleven kwam er bloeien en zoet geuren in Aprilmaand, over de akkers. Fel stond 't groen, narcissen en tulpen in hun grijs-blauwe loof. Overal uit het duizendlanige Duinkijk om Wiereland, tot aan Zeekijk, vloeide: aan, de zoet-duizelende geur van bloeiende hyacinten, lichtelijk ontknopt, de lucht doordroesemend, de aarde bekleurend in teer-brozen gloed. Dronken luchtwaaisel, warm en eind'-loos zoet, doorgeurd, woei longen in en hooger al stonden de werkers omlijst van hun sierende singelhagen, op 't och-tendland. In het getemperd hemelblauw, nevelig doorwaaid van gouïge dampen, stortten de dagen zich uit over de akkers. Heerlijke jonge vreugd-adem zoelde en koelde door 't bollen-groen en licht, in lentevuur, vlamde zonschijn van akker naar׳