Menschenwee, Eerste boek, Winter

266

hem, in onbesproken wisseling van arbeid, 'n Greppel van hen af werkten de neven Hassel. Flauw brommerig gegroet was er tusschen 'n paar, dat in den morgen éven gromde, maar dadelijk dreef de vijandschap weer boven, vrat er dieperen haat in, zonder dat ze familie-ruzie van de vaders ooit elkaar verklaard hadden. Piet had juist Willem Hassel, z'n neef, 'n snauw gegeven. Die, verbluft wat, niet klaar met z'n antwoord, stond in verlegen woede de lucht in te fluiten, sarrend den ander, smorend eigen kwaadaardigheid. Oom Hassel, Gerrit's broer, was ook op 't land gestapt, manoeuvreerde tusschen bedden en regels in en loerde stil of de neven ook gereedschap van hem gebruikten. Wacht! — daar zag ie waarempel 'n mestkruiwagen van d'r lui staan, even op zijn grond in 'n hoekje achter de voorhaag.

— Weg die rommel, krijschte ie, main grond !. . main grond!.

Terug morde gevloek, zacht nog van Dirk ; en Piet vechtlustig wou 'm wel op z'n gezicht slaan.

— Jou grond, snauwde Piet, aa's je d'r ofstapt.... ke je de korrels van je klompe skuure!

Dirk, die niet erg hield van hurrie, had den kruiwagen 'n stomp duwetje gegeven, twee voet naar hun eigen akker toe-De neven, stil, bleven aan 't inhakken van zaad of harken,, zeien niets, keken maar strak op den grond en 't zaad, dat ophuppelde onder harktanden. Soms, éven klonk licht gezang van mannestem uit bollenland, tenorig-hoog vergalmend. Dan plots weer uit anderen hoek woei zangstem aan, in afgehaakte geluiden, door schuddend beweeg van lijf, klonk er nagalm tusschen werkers, hurkend bij hyacint en tulpenloof. —

Hooger in enkele dagen was 't prachtglanzend licht groen van de hyacinten-velden de akkers uitgepunt, juichend tegen den zilverenden, hooger zich openenden wolkdampigen lentehemel. Breed in vlakkige sier, överlichtte het de nog grauw-bronze aardplekjes van tuinderij midden in. Uit een hoek, bezij 't land van den Ouë, kwam al zachte violet-paars waas, uit vergroend aardvlak schemeren. Door het haaggetak, van verre al, waasde paarse wasem, in zacht violetten brand״