Menschenwee, Eerste boek, Winter

255

loerden in kamerhoekjes, gangpunten, op 't erf, zonder dat ze iets konden vinden. — Wimpie lag ontzet te staren, naar z'n vader die in de kamer was blijven uitkijken voor 't cel-raam. Ant vermorst en beverig in haar schrik, sjokte met smerig kort rokje en 'r triest rood jakje waar de gaten door heenoogden, tusschen kinders in, voelde half-natte hemd nog killig geplakt op d'r lijf.

Beduusde gezichten trokken de politie-mannen. Niets was er. En toch zoo op heeter daad betrapt !

— Dat sel 'n verkeerde persumsie weze, lijzigde deemoe-diglijk Nooter.

Niets zei Kees. Hij kon niet, kon niet. Er dromde weer dierwoeste drift in 'm op. — Rondkeilen moest ie de kerels. Nog één woord, en Nooter zou die 'n veeg op z'n schijnheilig bakkes smeren ! Uit den hoek wel, zag ie al lang op zich staren, doodsbleek kopje van Wimpie, zacht-verschrikt gelach van z'n bevend-paarse lipjes als z'n vader 'm aankeek, zenuw-lach en schichtige spiervertrekkinkjes om z'n mond.

Nee.. .. neenet!... hij sou.... sou kalm blijve.... die jonge sou 't besterve!.... Moar snof'rjenne ! aa's tie toch efïetjes moar!.... effetjes moar.... 't kereltje lie links legge.... effetjes moar.... effe s'n aige koele op die snuiter ! —

De mannen draaiden nog rond. — Agent wijs-deftig wou wat zeggen.

— Nou da' kom je goed van af man !....

't Kropte.... 't kropte.... hai kon 't t'met nie houë !.... doodsloan moet ie da tuig, meppe !.... meppe !.... meppe ! ! da se d'r gebroke bai neerlage.... nou sain nog sarre ! uit z'n sloap hoale en sarre! Joa.... joa, hai sou 't doen !.... Wimpie nie.... nie sien, Wimpie....

Een bloedsuizel verdofte rood z'n kop, — z'n oogenkijk brandde strak tegen de kerels op, dat Nooter, angstig naar de deur liep, haastig, gejaagd, met agent er achter.

— Voader.... kom je effe bai main... Wimpie is soo bang!.. soo bang !....

De mannen stapten uit en Kees, in glorie van woede, die