Menschenwee, Eerste boek, Winter

254

— Verskain veur de heere !.... sarde door Kees, al bleeker, •en scherper bebijtend z'n lippen.

Agent stapte naar voren, trok Ant bij de lappen, die ze voor d'r borst gekneld hield.... 'n skandaal, da' tuig ! nog soo'n larie, gromde ie.

— Motte we je d'r uit sleure !.... in naam der wet.. vrouw Hassel ?....

— Moar,.... stem-smeekte Ant, zwaar in angst-schaamte. — ik ben puur noakend.... puur !....

— Allo.... dan maar nakend.... ben je bedonderd !.... en nou d'ruit.... in naam der wet.... nog éen woord tege !.... en we trekke je 'r doorheen!.... baste agent nijdig, dat ze 'm met zoo 'n sluw praatje wouen afwijzen....

Ant voelde dat ze niet langer kon. — Met 'n lap voor d'r buik strompelde ze moedernaakt 't bedsteedtje uit, huilerig-ingekrompen,.... schreeuwend van schrik en schaamte....

'n Skandoal!.... Wimpie !.... bid feur je moe.. der !.. bid.. jonge !.... main jonge !

Beduusder keken de wetmannetjes toe. ... nou was 't toch waar geweest.

Spiernaakt holde Ant 't achterend in, in 'n wilden greep, op den grond, naar wat smoezel-doorlapte gehavenden rok-rommel, waar de bellen bij slonsden.

Kees lachte, werd grauwbleek toch. — 'n Oogenblik had ie gedacht, dat Ant maar wat gezegd had, als uitpraat je. Nou zag ook hij z'n vrouw, naakt, ingekrompen, 't bedrandje öp-strompelen, verkronkeld in schaamte en woede.

Zacht smonselde agent met veldwachter, begonnen zij 't vuns-stinkende krotje te doorzoeken, van plank tot plank, veldwachter verlegen, nou Ant geen uitpraat je had gemaakt.

— Is 't 'r hier nog wat onder Hassel ? vroeg Nooter.

— Wa' !.... wa !!.... stootte Kees zoo doorgramd van beefdrift uit, dat Nooter achter agent omdraaide, z'n vraag niet herhaalde.

Stil stommelden ze 't bed door, overal loerend in holletjes en gaatjes, leien de vieze stank-walmen de dek-boel weer recht,