Menschenwee, Eerste boek, Winter

252

— Soo ! moar goed da' je niet ontkent !.. .. En waar ben je geweest ?

Te koken begon 't in Kees, te gloeien in zacht-stijgende drift, die tot razernij in 'm gisten ging, zoo, dat ie niets meer zag, niets meer voelde, dan heete haat en rauwe lust in woede-koeling.

Eerst had ie schijn-loomig, z'n oogen uitgewreven, was toen .;plots, met forschen zwenk over kind en vrouw heengesprongen. Z'n half gedroogde, verkreukte broek, plakte aan z'n reuzig lijf, en z'n groenige beschimmelde jekker luchtte regenstank uit.

In schrik was Nooter achteruitgebeend, met agent, die z'n sabelknop sterker beknelde.

— Wa dondert jou da, hee ! schreeuwde Kees, in dreig-stand, hoog boven de mannetjes uit.... Joa, ik bin d'r uit ־weust, moar je mo knap sain, aa's ik je seg woar !....

— Moar de burgemeester....

— Stik veur main part jouw burgemeester!.... bulderde Kees driftig uit, met 'n greep naar 'n kruk die hij in 'n ruk boven z'n macht hieuw door kamergrauw, in woest gebaar, ;alsof ie ze de koppen wou plathakken,.. en nou kort en goed !.. wil jullie main mi rust loate?.... sure kwinkwankers.... ־denk je daa'lc main hande vuil moak an jullie vuile natte kippies !.... bi'k soms 'n dief ?....

— Stroopers,.... sain dieve !.... zei Wierelandsch agent, .zenuwachtig-moedig, met z'n hand zwaar wiebelend op sabelknop, lichtelijk kuchend. En Nooter, verbleekt, stembeefde, zei dat Hassel zich kalm houden moest.

Kees had de kruk neergemokerd tegen den grond, in woesten stommel en z'n handen in de broekzakken gedrongen, woelde ze daar tot bulten op z'n dijen, om te smoren nog drift die al erger te zieden begon, op te loopen in z'n oogen, in rooiïgen duizel van hitte. Z'n lippen, fijn, persten op elkaar, strakten in wreed-kouden mondsar en dreigstil keek ie agent aan. — Hij wist zelf nog niet goed wat er in 'm kookte en gistte....

'Wel voelde ie driftduizel aanzieden____ Er broeide warmte

׳in z'n kop.... En toch wou ie sarren, wou ie iets koels, iets