Menschenwee, Eerste boek, Winter

251

— Nee manskappe !.... hier is t'met niks !.... la' main la' main ! opmercheerd !.... mars !

Nooter wenkte den agent vluchtig om zich ook voor bedstee te posteeren.

Ant lag te bibberen, met de lappen om 'r naakte borst en lijf gekronkeld.

Veldwachter verwachtte wel dat Kees ontkennen zou, maar de kottebijers hadden schoten gehoord; dat moest, moest Hassel geweest zijn. Alléén had ie 'r niet heengedurfd, maar nou met z'n besabelde makker, Kees zelf slaperig in bed.... nou had ie moedje!..

— Ja Hassel, da's puur mooi praate.... maar.... maar d'r mot ondersoek weze.... de burgemeester wil 't.... daar is 't mee uit !

Wat dichter nog voor 't bedkrot stonden ze opgedrongen,, loerend naar 't duistere trage beweeg van Kees' bedonkerd lichaam en armgerengel.

Eindelijk, Kees heelemaal uit den dommel, met nog zoete: rekkerige matheid in z'n leden, begon te grommen. Da' was puur 'n karrewei.... Nou moste sullie sain hebbe !.... Gods-kristus aa's'em terge gonge !.... dan gong 't goed !.... gong 't goed !.... Wacht !.... kaike.... verduufeld.... 't is Nooter.... die kwinkwank !.... die faine ploert!.... die sain altait op de hiele sat !....

Nooter en agent, fluisterend beraadslaagden wat. Agent meende, dat ie korte metten most make in die schooierspan en veldwachter had weer moedje gevat.

— Ben je f'nacht thuis geweest ? klonk Nooter's stem, waarin ie dreigzwaren klank wou leggen van strengelijke ondervraging. —

Wimpie kreunde angstig.... Moeder.... moe.... der !.... Maar bedsteedeurtje had vrouw Rams van Ant's krotje uitgehaald, dat ze 'm niet hooren zou en tast-vaag liep ze op ziek kereltje aan, om 'm 't bange roepen te verbieden. —

Kees had weinig lust te antwoorden, voelde kregelig 't opgeblazen-brutale van veldwachter in z'n stem, maar eer ie 't. zelf goed wist, had ie ״neenet" gezegd.