Menschenwee, Eerste boek, Winter

250

loerden, dat die gestolen had.... — Onrustig-opsjokkerend, met beender-mageren armenstut onder lendenen, dat z'n zandzakken zadderden tegen bedjeskant, grabbelde ie de rozekrans van z'n hoofdplankje en bibberde met z'n vaal-bleek paarse angstlipjes wat ,,Weesgegroetjes" af. — Schreiend daartus-schen angstigde z'n stemmetje öp naar z'n moeder....

— Wa' nou ?.... wa' nou ?.... slaap-gaapte Ant uit zwa-ren dommel. —-

— De pelisie, zei strak-dreigend vrouw Rams, woest-blij, verwachtend schrik-angst op Ant's gezicht.... je sloerie hep stole.... komp eruit.... de pelisie ! !

Ant, in ontstelling, schokte overeind, sloeg 'n kruisje, bonkte Kees op, over 't kindje, dat tusschen ze insluimerde, met z'n kopje afgezakt op nat-uitwasemende broek van Hassel. Met de vuile dek-lappen 'r naakte borst bedekkend, stak ze'r magere hoofd, halsrekkend 't bedsteetje uit, dat d'r blonde haren van 'r wilden, ongekamden ragebos, langs d'r bleeke kaken slierden.

Nooter, de veldwachter kwam dichterbij Ant's bedstee staan, brutaal door rarige verlegenheid. —

— 't Is noodig vrouw, d'r benne f'nacht vier koppels kippe gestole !.... vaif kippeloope opegesneeë !.. .. Vaiftig stuks.. en je man was d'ruit !.... met se sesse.... ieder sel wel wat afgemaakt hebbe !.... De heele plaas hep pursumsie op sain !.. d'r mot onderzocht worde....

— Moar Kristis____ daa's puur jokkes!.... hai hep geen

veertje meebracht.... Kees!.... Kees!.... d'r is de pelisie!.... Kéés !.... Kees !.... héé !

Zwaar grommend, dommelig in eersten, vast-diepen slaap, schudde en krijschte ze'm wakker. — Opgewonden, met stoo-tende, gejaagde woordjes vertelde ze'm haastig, waarom ze 'r waren, de politiemannen. —

■— Wa ?----wa ?.... pelisie ?.... ikke stole.... ikke ? —

Dat dofte door z'n kop....

Diep klonk uit bedsteetje-engte z'n stem van 't muurtje af... kalm en luiig van slaap.