Menschenwee, Eerste boek, Winter

249

— We komme in naam van burgemeester !....

Wimpie, schrik-ontzet, z'n bedje uitkijkend, begreep er niets

van. Dat had ie nog nooit gezien. Het kinderstoet je, goor, met afgezakte, gat-doorvreten stankplunje, dromde terug in kamer-hoekje, angstig elkaar bestarend. Zilveren knoopen van agentpak fonkelden even dreigend. Z'n behandschoende hand leunde deftig op sabelknop.... Zwijg-zeker • en trotsch bleef ie naast veldwachter staan, die weer öpstemde, deftig in keelgeschraap :

— We komme in Naam der Wet.... vrouw Rams !.... d'r

is f'nacht gestole____ persumsie is d'r gevalle op Hassel....

Is t' ie hier ?____ f'nacht is t' ie d'ruit geweest ?----

Vrouw Rams begreep er niet veel van, omdat ze nog niet wist wie ze voor had.... Maar toen ze besefte dat 't tegen Kees ging, schokte ze gretig op, smakte ze in bons den konkelpot neer op steenen vloer. Nou plots, zoo in den naklank, had ze ook veldwachters stem herkend. —

— Groote genoade.... be-jai 't Nooter ?.... omme Hassel ? hep ie nou weer stole !.... stole ?.... hailige moagd ;.... hep ie ?.... hep ie ?.... ja seker is t'ie er uit weust.... seker.. seker !....

Haar stem melodramatiseerde ontsteld, klonk schril van ingetoomde blijheid en plechtig sloeg ze met 'r vette handen 'n kruis.... Nou al wou ze 't erger maken, dat Ant weer ereis zou zien wat 'n skorem se had an Kees.

— Schrik maar nie soo, vrouw Hassel, wij kenne 't niet helpe.. wij worde hier gestuurd !.... van wege de burgemeester.... wij motte huiszoeking doen !____

Wierelandsche agent, wit-dik behandschoend, stil arm op sabelknop, kuchte deftig-instemmend. De kinders, door z'n zilverig knoop-glimsel gelokt, drongen met hun verschooierde lijfjes om 'm heen, wèzen wat, en de rood-sproetigen bekibbel-den de aschblondigen. Hun morsige gezichtjes strakten in spanning, en bang-ontdaan, keken de oogenpaartjes öp naar de politie.

Wimpie begreep iets ; hoorde in beving, dat ze op z'n vader