Menschenwee, Eerste boek, Winter

247

neergeslobberd op 'n stoel. Haar borst hing roodgebeten van 't persend-mummelende zuigelingsmondje. Niks meer had ze er in.

Zwaar-rood gezwollen kransten er donkere pijnkringen om de tepels. Maar dóór gulzigde zuigelingsmondje naar zwarte zog, slap-voedselloos néérhangend aan grove borst. Driftig frommelde Ant vuil doekje naast 'r, tot 'n propje, beet 't week, met sterke tandhappen, dodderde er speeksel op en duwde 't zóó, klefferig doorzogen, gulzig-kreunende zuigelingsmondje in. Zwaar-rampzalig schraapte 'r triest-zwakke stem in huivering, door 't zwak-gelende kamergrauw, onder zacht maat-beweeg van één been :

— Sloap.... maideke sloap.... d'r buite lo.. oopt 'n skoap..

Droef en diep-eenzaam bleef zeurig nagalmen 'r tobstem, in den hei-nacht, lang, heel lang, ééndeunig. En ingeslonken verschrompeld, bibber-kleumde 'r afgebeuld lijf, 'r beenen gespreid tot schoot, waar zuigeling met z'n kopje plat in wiegelde.

Groezelig-stil kamergrauw omsloop Ant, en zachter, klank-loozer, schraapte 'r beverig-moeë stem, d'r nacht-ellende en afmatting uit. Lang bleef ze zitten, kreunde 't kindje tegen 'r neuriïng in, zacht geduwd op ruggetje, door d'r magere hand; haar weggezakt bibber-koud lijf, slaap-zwaar op leuningloozen stoel, tot 'r oogleden toekapten, ze indommelde, gelijk met 't kleintje.

Stil lag zuigeling eindelijk na uren met huil-snuitje in Ant's schoot gewarmd, 't breed gezichtje met vuile doekprop in slap-bekwijld bleek mondje, half weg-gekuild in moeder's hemd.

Zacht lei ze 't slaapkindje naast Kees, die grom-zwaar uit-snurkte 'n geluid van dronken reus. Even had ze 'r hemd uitgespoeld, te drogen gehangen met wat stukkende kousen van de kooters; was ze weer in bed gekropen, verstijfd van kou en doodop. Vrouw Rams had ze wat gezeid in 't gangetje,.. da' sai d'r moar effe vroeger uitmos, da' se nog tot 'n uur of naige wou legge, omda' se mi de klaine g'n oog had dichtge-doan ! Vrouw Rams had teruggebromd, dat 't goed was.