Menschenwee, Eerste boek, Winter

246

Heviger gistte er razernij in Kees.... Hij zou d'r 'n pats tegen d'r kop geven aa's se nog 'n woord zei... .

— La' die prop d'r bek houë....

Hij kon bijna niet meer van drift-moeë nijdigheid.

Maar heftiger krijschte zuigeling, in barstende zwelling van huil-kreet er doorheen.

— Je bek dicht, duifel! helhoak ! spoog ie uit, meppend 't kind in donker tegen Ant's lijf aan.

— Hierop-pan !.... sloan d'r van mekoar, nijdigde Ant ertusschen, we-joa.... f'rmoor d'r moar....

Kees voelde dat ie z'n drift moést temperen. Hij zou Ant en 't kind anders tegen elkaar plat slaan....

Over zuigeling heen, was ie met z'n regenstinkende modder-plunje nat en vuil in 't slaapholletje gesprongen. Andere bedekking dan wat rotlappen was er niet.... En hij trilde te veel om zich uit te kleeden.

Ant had zelf driftig 't kind op d'r haverdoppenzak gesmakt, was opgestaan, om 't lampje aan te steken. — Maar alléén zich voelend, krijschte heviger 't kind óp, dat Wimpie schokte in z'n bedje....

— Hou je smoel satansprop ! donderde Kees weer uit, 't onbeschermde kind nu, van uit z'n hoek op 't kopje patsend in driftwaanzin, dat dof de klappen bonkten en z'n ellebogen stootten tegen 't beschot. In wilde rammeling schudde ie 't lijfje heen en weer, dat 't kind stuipiger aankrijschte, heviger in zwelling.

— Godskristis, t'met sou die d'r hersens te pletter sloan,

teuge de grond.... aa's se d'r bek nie hield____raasde 't in

Kees----Ant was toegehold, had 't kind opgelicht en in d'r

armen gesust. Kees kón niet meer, wou stilte, slaap, niks dan slaap, slaap, hijgend óp van vermoeienis en aftobbing. Op 'r vuile voeten, maatgangde Ant, heen en weer wiegelend, ril-koud, in 'r smerig hemd. Laag groezelde 't lampje wat licht neer in 't killige vertrek. —

Zachter nu dreinde de zuigeling.... z'n eeèè's.... eè.... èèè's, afgebroken door sus-schokjes van Ant's been. Ze was