Menschenwee, Eerste boek, Winter

245

— Nou nacht manne, brak Kees af.... 't zwart-stille pad opstappend, tegen 't donkere krot aan.

Stil van 'm af, donkerde 't stoet je den modderweg naar Wiereland op.

III.

Zacht had Kees de deur van de klos gelicht en zachter nog stapte ie binnen. Benauwing van duffen slaapstank wasemde uit 't stikduistere slaapkrot op. Hij rilde, z'n lijf dreef in nattig, drabbig vuil en z'n plunje dampte regenlucht uit naar z'n hoofd. Onder het uittrappen, moeilijk en hijg-zwaar, van z'n kleef-zuigende hooge schoenen hoorde ie zwak-weeke stem van z'n vrouw slaperig zang-neuriën :

Sloap, maideke sloap d'r buite lo-oopt 'n skoap Hai hep vier wi-tte voetjes Hai drink se mellikie soe-oetjes.

'n Wilde wrevel steeg 'm naar 't hoofd____ f'rdomme was

die maid nou weer an 't skreeuwe.... Nou da' hai d'r juus tukke gong.... Was da' nou nie moedwil van 't waif....

'n Stoot, dof-krakend tegen 'n kruk had 't kindje weer uit den dommel gescheurd. Krijscherig-scherp jammerde met langen kramphuil in zuigelingdrift 't kindje uit 't donkere bed-holletje. —Wimpie woelde rond en-om, zonder wakker te worden.

Dol-driftig liep Kees naar de bedstee, en heeschte in stik-woede, die bij vlagen in 'm ophitten kwam, door niets te temperen :

— Is 't weer soo wait ?____Ka se d'r bek nie houë----waif !

— D'r bek houë?.... 't Skoap hep taa'nndjes....

— Rooit na' niks', 'k mo' d'r in____taa'nntjes !----

— We' ja! Hier-oppan !____ skreeuw Wimpie wakker!..

leg je aige moar neer.... hee ?____