Menschenwee, Eerste boek, Winter

241

wind vóór zuiggat van geweerloop angstiger verklonk in de stilte, alsof de naakte Duivel zélf in z'n knokige pezigheid ingehurkt zat te blazen op helschen misthoorn.

Knal-donderend spatte schot uit, en zonder te weten of ie raak was, zeker van Kees, holde Klaas in de baan vooruit, vlak achter het davergeluid dat verwaaid nog natrilde, tusschen de duinruggen in. Piet keek telkens verbaasd naar Klaas' sprongen, vergetend dat ie zelf uitkijker was. Alleen Delker loerde in den nacht, op verren afstand goud-zwartrossig stoet je volgend. Plomp holde weer mee, dan hier, dan daar, in zweetangst, van vetten Breugel naar Kees, vóór Klaas, die 'm wegduwde en stompte, als ie 'm voor de beenen liep. Dan voelde Plomp zich benauwd, benauwd, dat Kees per ongeluk hem raken zou in lichtbakzwenk. Bij elk schot rilde huivering door z'n lijf, tot z'n teenen, zag ie uit 't duister de kottebijers klaar in hun sprong. En telkens had ie lust den bak uit te blazen omdat die ze zoo brutaal aanwees waar ze stroopten. —

Maar niks gebeurde, niks om 'm.

Nog 'n uur sjouwden de kerels, zonder dat er geschoten werd. Kees was met Breugel anderen kant van 't duin ingeslagen, bij 't landgoed van van Ouwenaar, vlak bij 't bosch.

— Hoe loat is 't, vroeg Breugel, doodop, zak-lap voor lichtbak éven wegtillend om Koome te kunnen laten zien op z'n horloge. —

— Vaif uur, t'met Piet, aarzelde Klaas uit, bukkend in den gloei-flakker van reflektor. — Van Ouwenoar lait op s'n ruggetje, lolde ie voort, naar Hassel, die achter z'n hielen aanliep.

— Nou ik stop !____ gromde Kees, ik goan terug !....

— Nou.... ikke ook, zei Breugel, ik sterf van de kou en natte....

— Trug vraier ?.... wai hebbe nog niks t'met, zei Klaas, stem-ontsteld.

— Ke nie dondere.... m'n vingers stoan aa's hoakies.... ken gain poot meer an de trekker sette.... en d'r komp tog g'n luis____ hoeveul ?....

16■