Menschenwee, Eerste boek, Winter

242

— Twintig k'naine____ drie langoore---- gommenikki. —

Verleje week hai je'r veertig.... en vaif hoase!....

— Ke' nie bokkeme.... ikke set stop !....

— Nou, en ik bin saik tut op main botte, klaagde Del-ker. —

Bij elkaar dromde 't stoet je. Snel had Breugel z'n lichtbak gedoofd.

Als in stemmebetasting naderden ze elkaar in 't dikke duister.

— Nou van Ouwenoar, lolde Klaas weer, nou mo's je wete da' wai hier stoane !.. .. op da terain ke je de paas nie merkeere poatertje ? zeg Breugel, jai nog 'n slok ?....

— Nou ikke ook, wa hèe ?____ verweet Delker, die gulzig

inzoog jenevervocht uit de kruik, en in donker op tast 'm weer Klaas terug gaf.

— La' stikke.... die kerel.... verslikte ie hoesterig. —

Kees was over scheerdraad heengesprongen met de kerels

achter aan. Plomp, langzaam, moest geholpen worden door Piet, die 'm er half oversleurde dat z'n broek haken bleef in de pennen....

— F'rrek ! nou kost 't main nog 'n broek !....

— Allo !.... kaik !____ woar sit je.... kom !.... ik sien

hoarlie nie meer____skar...nijdigde Piet, die geen weg wist

en niet van den stoet af wou dwalen....

Breugel giftte nog tegen Klaas. —

— Ze frete main heule tuin op.... die meroakels van k'naine, f'rleje joar hebbe se main heule oogst f'rwoest.... die krenge.... om hullie he'k nie betoale kenne.... die stink-poone! —

—• Nou, hitte Klaas, aa's 'k half dood ben, goan 'k se nog achter skot....

— Jai !.... jai!.... da' doen jai veur je pelsier.. .. moar wai noakende rotte.... wai hebbe 'r van te laie.... de groote heere hebbe d'r lol van.... moar wai niks aa's ongeluk en f'rdriet---- 't is puur onhail!____

— Hou toch je snoaters, snauwde Kees, wie f'rkoopt ?....

— Wa !,je ken nou sooveul babbele aa's je lust.... geweer