Menschenwee, Eerste boek, Winter

240

sprong ie terug, plat op den grond, of bukte in rossigen lichtbak-brand, dat z'n vurige tronie vlamde, z'n beeflippen weer zwollen in den gloeistroom. Woest schroeide z'n tronie, met bloedvlekjes om z'n mond gespat, trilden nog wittige haartjes op z'n beeflippen, van woesten nekbeet aan elk konijntje dat vóór den greep nog krampte en hinkend klagelijk verpiepte, smartgeluidje op den sneeuwgrond.

Tien passen van Kees af, zat 'n konijn recht op, met trillenden schrikstand van de lange stijve ooren, oogjes beduizeld van licht, z'n gelig-wit bedonsd haarborstje bevend, pootje over z'n angstig bewegelijk neusje te wrijven.

— Mo' je nog 'n booskap.... lolde Koome.... doen t' met .... aers gain tait....

'n Schot dof brandde uit ; vuurvonken en blauwige lichtjes kronkelden vlamgrillig om Kees'loop. Achter 'm aan, sprong Klaas, z'n schaduw woester meeslingerend in den grondbrand» Even sleurde z'n zak langs de sneeuw. . . . wou ie wat lollen^ toen Kees dreigfluisterend 'm roerloos hield.

— Blaif doar !.... sitte nog twee !....

— Woar snof'rjenne ?.... ik sien puur niks !....

Weer knalde 'n schot, daver-echoënd als 'n slag van onweer en met geelwit borstje sprong hoog in duizelkramptrek, 'n ander in de lichtbaan, voor Kees' voeten; kermend klein lijfje, donker bebloed. Koome, gretig, snoof bloedgeur, greep toe, beet konijntje den kop in, vlug en tandscheurend-raak, in 't weeke beenderenstel, dierke neerkwakkend op zakbodem.

— F'rrek, juichte z'n stem ; wat 'n lampies die vint hep.... f'rvloekt aa's ik nie docht daa't 'n molshoopie was.... waa'n lampies !....

— Hou je bek driftte Kees, die één loer was, elk grasje zag trillen, elk plekje bewegen op het lichtbrok dat voor 'm uit-cirkelde, in duizel. —

— Kristis, juichte gesmoord Klaas, nou he'k sain ook in de lampies, twee langoore !....

— Bek dicht, heeschte Kees, en langzaam even mikte ie, in lichte kromming van romp, dat noodlots-geschrei van zachten