Menschenwee, Eerste boek, Winter

238

ik best likke nou.... warrempies hier.... wa jou ?.... tus-sche drie loer-miroakels !....

Koome kon niet stil zijn. Plomp beefde als 'n aar.... Nou zag ie nog niks.... aa's tie nou moar van 't pad weg snappe kon....

Kees en Breugel stapten spraakloos naast elkaar.

— Hier Breugel.... hier Kees ! jai ook 'n slok... . ? si heete suuker in.... f'rvloekt lekker !....

Kees gaf geen antwoord, dronk nooit onder 't stroopen, Delker en Piet sjokten weer achter Klaas aan, met Plomp midden in, voort, almaar voort. Ze zouen 't maar weer eens probeeren. Plomp bromde in zich zelf, dat ie nou z'n bek zou houen al sprongen d'r tien kottebeijers te gelijk op 'm af ; al worgden ze 'm. Bibberend van kou en regennat sjokte ie, toch wat minder bang voort, tusschen de kerels in. Hij voelde nou ook minder angst voor Kees, die 'm geen woord verwijt gedaan had. Eerst dacht ie, dat ie 'm 'n hagelschot door z'n rug zou jagen.... Dat hadden ze'm van alle kanten gezegd als ie meegong en hai deed wat tegen Kees' zin. Nou gromde die 't minst en lichter voelde ie zich met z'n stappen, in 't zwarte, eeuwig-zwarte voor 'm, rustiger ook, nu stormgerucht schrei-zachter verklonk.

Bij 'n woest duinbrok, dat hoog lag, als donkere dreiging tegen éven doorschijnenden luchtkring, morrelde Breugel weer aan z'n lichtbak, gingen Delker en Kees 'm dekken. Plots schoot zoeklicht van feilen reflektor over 't sneeuw-modderig duinpad en hevig-hoog, in 't licht, rossig-goud bevoet, aan den top dampiger lichtgeel, onder helle-zwart, drongen uit duistering de duinbuiten öp, schuw aangegloeid, omknellend aan alle kanten de donkere kereltjes. Als reuzige mensch-stierruggen, hoog bijéén, stuttend elkaar dromden ze aan tegen 't kleine menschenstoetje in. En telkens uit anderen hoek, in lichtslingering van bak, rugden ze op, zwijgend rond de kereltjes, nu kleingeslagen tot dwergjes in 't woeste licht, 't ros-wilde licht, dat éven gloeide over de opéén dringende, en starend-blinde, besneeuwde minotaurus-kudde.