Menschenwee, Eerste boek, Winter

234

derde en kreunde. Moe holde ie mee over de vlakte, aldoor denkend weg te zinken in greppel of sloot, als ie struikelend verzakte in drassigen kuil of aan den kant tegen sloothakhout opliep. Telkens voelde ie op z'n nek, sprong van koddebeiers, zooals ze 'm verteld hadden, dat ze deden. Piet joeg mee, half buiten adem, ongerust, niet wetend waar ie stond, hij, die dacht van heel Wiereland en Duinkijk elke duimbreed te kennen. — Maar stil bleef onrust in 'm woelen. Plomp mopperde achter hem aan. Heel alleen bleef ie in z'n angst, volgend den stoet, omdat ie niet staan dürfde blijven, toch niet wetend waar ie was. — Telkens als wind even stomde, hoorde ie suiszwiep van Delkers teenen, die al maar loerde, achter, opzij, om hem heen. — Alles viel Plomp nou in.... Alderlei

gehoorde avontuurtjes dwarrelden in z'n kop...... die

k'naine, die soo moar hinkend en half dood s'oafens de sak uitkrope.... en van de bijpatters.... drie.... vier gulde boete !.... aa's tie d'r s'n aige nou erais stilletjes liet graipe ? Want hai was toch allainig baipatter !.... niks droeg ie.... niks !.... gelukkig.... z'n tieme had ie allang weggegooid.... Kaik.... nou net.... weer.... doar had ie weer gedochte van die koddebaier die se pakt hadde an de ruïne van Braale.... 's nachts.... nog net soo.... da' hullie tóen met d'r viere vastgebonde hebbe.... op 'n plankie.... en soo ommekeerd boven 'n sloot hebbe hongere loate.... wa benauwing____hailige moagd.... aa's se nou d'rais dochte, da'

hai da' mee an doan had.... meeholpe.... ?

Langs 'm donkerden Delker en Piet.

— Kaik uit Plomp! 't is hier heet... puur heet!... hullie loere van alle kante t'glaik....

Met 'n woeste lichtslingering, die als zoeklicht over beenenstoet vlam-rossigde, was Breugel plots gekeerd, langs 'n duinglooiing bij slootkant, laag den lichtbak tegen één plek grond richtend. Verdonkerd nu, zwartten hun rompen in snelleren schaduwgang, met évene beenbeschijning in fel rosgoud. — Langs prikkeldraad silhouette stoetje 't donker in, als schichtig bevlamde spoken-opstand. — Klaas Koome dwar-