Menschenwee, Eerste boek, Winter

233

plots, bij snelle lichtbak-wending van Breugel, in donkere aarde-worsteling elkaar bevechtend. De stroopers-voeten sidderden in rossig licht, verdwenen weer plots, als ander weibrok ver-gloeide, in gouïge vochtdamping te trillen lag in vervliegende lichtbaan. Gejaagd, in al sterkere schommeling zwierf de lichtbak voor 't lijf van Breugel, hijzelf in 't donker, als levend, hijgend vuurbeest. — Onverwacht blondden zacht, twee konijntjes in 't licht. Stand hield de bak-drager. Eén dierke zat rechtop, verbluft kijkend uit z'n rooiïge oogjes, als blindgeworpen met helle lichtglansjes. 'n Poef knal galmde achter hevigen windpats en angstige windhuil suisde om den loop-mond van zijn geweer. Snel laadde Kees, ingedrongen z'n beenen, vastgeplant in drassigen weigrond, schoot ie weer dat vuurvonken zigzag bliksem-blauwig uit z'n loop kronkelend wegflitsten in den dreignacht ; liep ie door, snel in duizeling ״van licht om z'n voeten, tusschen den zwaveligen kruit-stank van schotwalm. Zwaarder knalde 'n schot, vergalmend nu wind uitgebulderd, klagelijk zacht rond-doolde. —■ Koome was achterop gehold, om 't geschoten wild te grijpen. Konijntje, dat Kees 't eerst geraakt had, kroop nog voort met pieperige kreuntjes, langs sneeuwgrond in donkerend bloedspoor. In wilden storm, voortstappend tusschen de zwabberende licht-stroomen, die alweer andere hoeken induizelend, over de snel-stappende beenen heenschroeide, greep Klaas 't weghinkend konijntje. Geweldig, beefzwaar van hartstocht, duwde ie den kop in z'n mond, beet 't bloed-bespatte dierke met tanden-hap den nek in. — Nou was 't afgemaakt, kon 't den zak in. Snel bukkend en spring-jolig, als 'n verhit dier, rende ie af op konijntje twee, door Kees geraakt. Uit zijn strot gromde kwaadaardigen drift, als 't zacht-grommende keel-onweer dat 'n hond maakt vóór ie te blaffen dreigt.

— Magge sullie hoarlemèrdaikies moake in de sak!.... lolde ie, na ze den kop ingebeten te hebben. Voort, zonder rust, laadde Kees opnieuw, klaar-staand, z'n ingedoken reuzige gestalte soms even beflitst van lichtbak, in koorts van jacht, niets voelend van helleweer, nacht en angst. Plomp sid-