Menschenwee, Eerste boek, Winter

231

't schuifglas, dat ie op en neer trok, was ie klaar. Plots schoot flikkerende lichtstraal, als goud zoeklicht bliksemend over duisteren weigrond, die sneeuwbevracht lag. — Maar snel had Breugel, gonjen zak over den bak geslagen.

— Hailige moagd, schrik-schreeuwde Plomp, t'met sien se ons.... aa's die bak....

— Hou je bek, woede-fluisterde Kees, die nu klaar met 't geweer aan schouder, in de donkering wachtte op Breugel. —■

— Alles kloar.... wachtwoord.... kloar ?.... Kloas ?.... Piet ? Delker kloar ?____

— Ja,.... presint----merkeer de pas....

— Merkeer de paas, dofte stem-gesmoord Klaas terug, ikke konsteteer van 'n prêchtig weertje.... die regen en windbe-weging is prêchtig, lolde ie springend van joligheid.

Plomp begreep niks van den kerel. Hij rilde van angst, en nattigheid droop van z'n pet en haren den nek in. De wind joeg als 'n razende, ongrijpbare reuzenstoet van dol-kermenden, langs z'n kop en in kleeren, dat ie rilde tot op 't gebeente. Huilen kon ie, grienen van woede en angst, onbestemden angst, dat ie mee was gegaan, daar nou zoo maar stond in 't stikke duister, of ze 'm geblinddoekt hadden en dwongen met stooten en boffen voort te gaan. — Piet en Delker stonden 'n eind van elkaar af. Delker zweepte luchtigjes z'n teenen door de lucht, in suisgeraas, tegen weer zachteren wind in.

— Da' ken je hullie 'n sneebeweging van gaife.... op da' terain ! lachte Klaas gesmoord, alweer vergeten dat er niet gebabbeld mocht worden. Een bof van Kees in z'n rug deed 'm schrik-stil zijn. Breugel stond nog even te morrelen aan 't schuifglas van z'n lichtbak en z'n nektouw. 'n Endje van 'm af lag Delker al op z'n buik, met z'n oor op den grond gedrukt, te luisteren, nu de wind klaag-ver zacht schreien bleef uit boschduin.

Inéén liet Breugel zakpunt van lichtbakglas afsullen. 'n Felle stroom goudlicht schoot 't donkere weiland over, tot aan heuvelige duinglooiing ver, heel ver. Kees stond soms hoog in rosgloed als achter vlammen, doorsmoord van donkeren rook,