230
Kees, ongenaakbaar, met krachtwil, stil in speurfïjne zinnen, zenuwloos gehard en gericht op z'n doel, zonder schijntje angst, beheerschte drukke onbezonnenheid en tartende klets van Koome, die overal waar ie was ophakte met woesten geestdrift van z'n stroopersbedriji. Kees verafschuwde den vent, omdat ie geen ernst had, en omdat ie niet öök 't stroopen verfoeide, daar ie toch goed te vreten had, van 'n goed zaakje als zaadhandelaar.
Voorzichtig had Kees z'n achterlader uit den zak gemorreld, de stukken in elkaar gehaakt, zacht, uit gewoonte, zonder besef, dat 't windgehuil knarsgeluid overraasde.
— Koome, — zei heesch fluisterend Breugel, — je weut 't... kaik nog moar reis.... noar Delker !.... 't is hier heet.... jai houdt de sak.... Delker hep se tieme kloar,. . .. gaif Piet die.... en Plomp d'r ook een.... wa' d'r komp,.... sloan toe.. .. La' je nie bang moake Plomp !.... splait se d'r smoel van mekoar !.... nou stil!.... 't is hier heet, heet!
— Wa'tte ? beefde ontsteld bange Plomp,____ watte sait
tie ?.... wa' mo'k mi' die tieme ?....
— Stil, we sitte hier tussche vier koddebaiers, klankloos fluisterde Delker,.... aa's die f'rrekkelinge ons in 't stroatje pakke.... kenne wai de krentetuin in !.... Nou Piet, Plomp uitkaike ! !.... aa's t'r g'foar is!.... roep je wachtwoord: Hoarelim.... aa's 't goed goan.... Aimuide ?.... kenne
sullie deurgoan.... Enn aa's de wind lait____leg gie op s'n
buik.... jullie ook.... kè je bestiger hoore ankomme!....
— Mo'k jou achterop, vroeg Piet ?....
— Stil, da' goane hullie, heeschte zachter Delker, sloan d'r bakkesse in mekoar aa's se je pikke.... aa's hullie mi Kees an de stok kraige.... steek ie hullie rejoal deur d'r donder....
Breugel zat op z'n knieën, voorover in duistering, met lichtbak aan touw om z'n hals. Kees hurkte naast 'm, z'n geweer ladend en zacht bemorrelend.
Even schimde rossig kerelstoetje öp in 't waskaars vlammetje van Breugel, die diep in den bak gebukt, beschut door jassen en lijven, de lamp aanstak. Na wat gepeuter en geknars van.