Menschenwee, Eerste boek, Winter

229

ïreete thuis.... en allegoar hadde ze sain opgehitst.... hai los werkman.... hai mos t'r soo wa' baif'rdiene.... ken se kossie bestig hoale.... beter aa's mi poere in 't winterland.... Moar lol had ie 'r nie in.... aa's Koome.... die 't veur lol dee.... en Delker....

— Wel snóf'rjenne Plomp.... sien ik je snuit-beweging hoast.... Piet is t'r al lang, barstte Klaas Koome uit....

Van zwaar besneeuwd gestruik, glibberde Plomp's been af, telkens in 't sloot-donkere nat, toen ie plotseling zich hoog voelde overlichten en optrekken.

— Bi je bekranst, lolde Koome, krachtkerel, — paa's nou

op, döndereminte !____da' je op da' terèin je achterwerk nie

an de prikkels sitte loat!.. .. sou t'met 'n kemieke beweging sain....

Zacht, zweeflicht fluitgeluidje siste op kleinen afstand van Klaas, twee, drie maal achtereen, met klagelijken windloei mee, zacht trillend.

— Nou stoan je 'r Plomp.... hoor.... de wind lait!.... Kees fluit.... op da' terain mot ie main hebbe.... merkeer de paas.... nou.... hierhein !....

Met angst-bonzend hart en klopping in z'n hoofd, was Plomp op den donkeren weigrond gezakt. Nog niks kon ie zien, nou weer niet op nieuwe plek. Vóór 'm duisterde weer geraas en stormbuldering, overal pikzwarte diepte, waar ie dacht in te tuimelen, verder wijkend bij eiken stap, en toch weer dichter op 'm aandreigend. —

— Was da' nou de angst van in 't donker loopen ?.... Was tie nou heulegoar g'n kerel ? Moar vloeken kon ie, telkens vertrok ie z'n gezicht, bang tegen hek-werk pal op te loopen.... vaag, onzeker, niets ziend, niets tastend, en toch al maar vooruit !.... Nou klauterde de angst tegen z'n keel.... want hadde sullie nie sait, dat hier 'n skot van daan de kodde-baiers loerde ?.... kaik.... die motte nou loere uit de donkere

hoekies en sain vastgraipe.... netuurlik____Sjokkerig in tast,

voelde ie zich bij 't in duister fluisterende stoet je aangeland, dat hurkte laag bij den grond.