Menschenwee, Eerste boek, Winter

228

— Binne wai d'r nog nie }.... goan da' wel goed ?... _ angstigde Plomp

— Debies.... die sit nou al in de knaip.... op da' terain mö je Kees hebbe,.... blufte Koome,.... se selle je nie gan-nefe moat.... ikke konsteteer van da' se je aa's de drommel noar huis sture.... noa 'n uur.... op da' terain is 't 'n jacht-beweging.... die je nie snapt....

— Hou toch je bekke, — snauwde Breugel, die naast Kees nog liep.

— F'rwa', main manneke!.... we benne d'r ommers nog nie ?.... Seg Piet.... da' ha' je bai motte weus.... verleje week.... twintig langoore.... in twintig skööje !.... en sestig woar-ik-'m-weutjes.... in sestig sköóje.... hep Kees lapt !.. da waa's d'r 'n mooie beweging.... hai stong de paas te mer-keere op Bekkerbosch.... op dé.' terain hep Kees de medal-lie.... Nou ik konsteteer van da' nie eene uit Egmond, uit Hoafedrecht of Seekaik sain lait.

Onverwacht bleven Kees en Breugel staan. Piet zag geen hand breed voor oogen, sjokte maar recht uit, met vagen angst in z'n hart en Plomp gromde, dat ze veur sain part net soa goed naar de hel konne loope, geloofde ie 't nog. — Kees en Breugel, geoefender, zagen al beter in de duisternis. Ze stonden voor 'n wegkronkel bij 'n dwarspad, dat 't diepere duin indonkerde, vol zwarte heuveling. Zacht schuifelden ze voort, tot ze, aan 'n breeë sloot voor 'n weiland, op prikkeldraadschering stuitten. Met lichten sprong was Kees over de sloot heen gewipt als 'n reuzige dansende schaduw en vlug 't stekeldraad overgebeend. Breugel en Dekker klauterden na en Kees achter uit, stemfluisterde dat 'r nou geen woord meer gezegd mocht worden. Klaas Koome, de praatzieke, nog staand voor slootkant, fluisterde Piet en Plomp toch in, dat hier 't weiland lag en de strooptocht beginnen moest. Koome was over de sloot gesprongen, hield zich geklemd aan 't prikkeldraad en grabbelde in 't donker naar Piet en Plomp die 'm angstiger naklauterden. — Er zakte barre vrees in Plomp, dat ie gegrepen zou worden, maar nou moest ie mee.... D'r was t'met gain