Menschenwee, Eerste boek, Winter

225

in de lage duisterende kamer öp in al zuiniger lampschijn.... Uitgemergeld doodskop je van Wimpie lag nu vaal bleek-groen groezelig beschenen, te staren naar de stille bewegingen van Kees.... Ant draaide lampje laag, dat 't bliksem-blauwig uitspetterde, knielde in huiverende devotie voor krucifix en bad stil-snikkende woorden. —

Zonder z'n vrouw te groeten, even in 't donker op Wimpie aanstappend, 'n zoen op z'n kopje drukkend, stapte Kees de kamer uit, zacht, op z'n teenen. —

Zware windbuldering van zee aandonderend, stormde 't nachtpad rond en in kolkend gesplinter kogelde hagelslag tegen 't raam van z'n krot, dat als donker dreigoog onder vui-len lap, den nacht in keek. In stikdonkere dreiging lag 't pad voor Kees, dichtgestormd met helzwart, naar den zeeweg. Windgebulder rumoerde boven z'n hoofd, in duister geweld, dolwoest en orkaan-kermend in boomgedruisch. Kees rilde, 't Wrokte hevig, gloei-hevig in 'm dat ie 'r uit most. Wel echt weertje voor de jacht, maar toch gromde er stikwoede en drift in 'm dat ie duinnacht in moést, omdat ie 'r 't land aan had. Dan nog liever met sprenkels, maar da gong nie meer, nou ie niks bezat. Nog tien had ie 'r toegedekt verleje week, en nou.... alles was 'm afgeganneft.... alles.... door de speurders.

Geen duimbreed voor oogen kon ie zien. 't Pad wegge-zwachteld in diep-duisteren nacht, de lucht nog zwarter. — Hevig teisterende windhuil uit alle duinhoeken, raasde op 'm a&n. 'n Endje zou ie den weg op gaan. Om half elf mosten de makkers er zijn. Bij eiken stap rammelde de lichtbak en achterlaad-stukken in den zak op z'n rug, mee. Regen splinterde woest windkolkerig z'n naakt gezicht in, met vlagen scherp prikkelend en guur door z'n dunne kleeren heen-huiverend. Even bij windligging, floot ie rap, dubbeltonig licht signaal, ijl door den week-huilerigen nawind, verslingerd in de duisternis. Niets hoorde ie terugsignalen. Donderend takkengeraas rondom, in feilen rhytmischen zwiep en sneeuwigen regen,

15