Menschenwee, Eerste boek, Winter

224

zenuwgeluid. Windraas en regenstrieming loei-kletterden tegen 't hoog-cellige raam van stil duinkrot. Met groote verdonkerde oogen lag Wimpie te luisteren, bang-roerloos in de stilte, naar het weer dat dol-gierde 't pad rond.

— Goan je nie sloape, foader ?.... klonk vraag-aarzelend-zacht z'n stemmetje.

— Neenet jonge____ foader mot 'r op uit f'nacht____ doe

jai je ooge nou toe, heè ?

— Blaif je.... je.... dan de heule nacht wegg ! gaapte in zwaren zenuwkreet Ant weer uit !

— Wee 'k niks van.... aa's vangst goed is nie ! hebbe sullie m'n spuit brocht ?

— Joa.... he'k an d'muur hange....

— Nou gaon jai d'r moar in.... breek je kop nie van main.. we hebbe 't weertje da' we hebbe motte....

Kees had den achterlader, die dwars tegen den muur hing uit den hoek gehaald. Den lichtbak veegde ie van binnen, met z'n mouw, in ruwe smeren schoon ; 't glas langs z'n vuile zwaar belapte broek, waarover ie met moeite z'n hooge afge-loopen strooplaarzen had getrokken. —

Zacht rammelde ie de lamp van lichtbak aan z'n oor.... of d'r genoeg brandsel in was. Nog even moest ie den boel op monteren en spiegel-reflektor uitpoetsen. Zenuwachtig gejaagd kromden z'n groote handen door de al donkerder kamer. In snellig beweeg trok ie z'n achterlader uit elkaar en rommelde de spullen met lichtbak in grauwen zak.

— Nou sloape, jonge, zei ie goeiig met vol-zware stem, rom-melzak over z'n schouer slingerend, de punt-enden als knoop, stevig in z'n hand geknoest.

— Is nie errig swoar weer foader ?.... zwak-angstig vroeg Wimpie weer.

— Daa's net jonge.... da hep foader juustement noodig..

aers vangt ie niks.... hoe meer wind.... en rege____hoe meer

schooje jonge.... daa's 't echte Janeöarie-weertje ! Maar nou rao' je sain pakke hoor!.. nou van niks meer prakkeseere hoor !..

Zwaar donkerde z'n reuzig lijf in z'n beschimmelden jekker,