Menschenwee, Eerste boek, Winter

223

mo' je 't hebbe.... die hebbe ze doèr, achter hoarlie elleboog.. achter hoarlie mouw.... En bakke sèl ie !.... ikke hep de heule winter op de reutel.... en somers betoale.... altait 'n joar achter.... enn soo frete wai allegoar.... ikke.... sai.... hai.... Piet de heule dot tuinders.

— Joa,.... onthutst 'n beetje, verantwoordde zich vrouw Zeilmaker, moar jai hep omhande somers.... main Kees nie somers.... nie ?....

— Netuurlik, spotte vrouw Zeune, wai hebbe kerels, die d'r nog werreke.... wai kraige de heule winter op reutel....

hai hep nooit niks____Och waif____d&' wee je nou ommirs

nie ?.... je mo wa öf'r hebbe veur je mèdeminse. ... enne.. nou kaik da skoap reis an !.. .. hei je 't nie durrefe woage ?..

die poar sin te ?____nou is main man 'n prêchtig mérk van s'n

aige.... en nou vent ikke d'r self bai.... op Amsterdam.... en nou fedien hoarlie fent d'r t'met drie keere soo veul aa's

hullie.... 't is skande !.. .. da gong noar kerrik !____nou____

je sou se molle-mi-de-klomp !.... nou.... dag hoor ! dag____

Wimpie !____skoap !____

Zwaar gromde 'r mannestem. Ze was de deur uitgehold en schoorvoetend, bedremmeld, drentelden vrouw Reeker en Zeilmaker na.

Grootmoe Rams schuifelde weer door de kamer, 'r zware heuplijf zacht in schomm'ling, spichtig d'r vossekop, loerend uit de staar-appels, armen krommig vooruit, in tast van dikke vingers, mummelend wat heilige katechismus-zinnetjes. En oue Rams als 'n romp-blok in 't verkort neergekwakt, siste langzaam, door kamerstil geel-grauw, z'n pruimstraaltjes tegen buik van konkelpot, met zachte onderdrukking van hoest die 's avonds érger oprochelen kwam. —

II.

Om tien uur klos-klompte Kees thuis. Wimpie lag nog wakker. De oue Rams stommelde in gangetjesbedstee, naast achterend. Ant frommelde 'r plunje los, zwaar gapend met