Menschenwee, Eerste boek, Winter

222

armelijke kamerdiepte. De lijfjes ingepast, en vlak op elkaar gedrongen, lagen nog verwoeld en naakt. Zacht adem-stil slaap-gehijg zuchtte door de bedsteetjes, droever vergroe-zelend in 't weenende geelgrauw. Doodmoe was Ant op 'n kruk naast Wimpie neergesmakt.

— Nou buurvrouw, nou goan 'k nie meer ! ik bin d'r kepot van !

— Dan naime wai je brood mee.... goeiigde vrouw Zeilmaker. ... 't is ons f'rtrouwd héé ? tjonge.... tjonge !!.... hoor rais de wind opsteke !.... 't raigent t'met aas de see.... hoe komp je d'r deur !.... mi sukke goate in de skoene !....

— Asseblief buurvrouw.... hier is drie sint.... dankie wel!.... hai kraigt nog acht en twintig sint.... en aas tie.... aas tie.... nie wil.... seg da' Kees wa' om hande kraig, miskien al....

— Wa ? hai je bai sain nog skult van brood ?.... nee buurvrouw. ... dan naim ik niks mee, angstigde vrouw Zeilmaker.. dan bakt ie vast nie.... vast nie !.... lest f'r main ook....

— Groote genoade wa' nou.... jammerde Ant met diepen snik-hik, handen, uitgepeesd-mager, op d'r gezicht drukkend, krampig.

Wimpie, woest, probeerde zich op te sjokkeren uit z'n bedje en ontroerd beefde z'n stemmetje zwak :

— Aa's moeder huilt, goan Wimpie doalik dood.... doalik..

Strak en besloten klonk z'n stemmetje plots, en scherp gloeiden z'n oogen in z'n vervreten-bleek hoofdje.

Ant, uit hoofdbuk, keek 'm aan, veegde 'r tranen met schort weg....

• — Meroakelsche jonge____hou je bek! nijdigde ze, kwaad

van vermoeienis,.... d'r mot toch vrete weuse !....

— Nou buurvrouw, aa's vrouw Zeilmaker je brood nie pakt, naim ikke 't.... Sien je.... de broafe vrouw Reeker, die ons

alle drie wel koste ken____die hout t'r mond____die hep se

hier____enn vrouw Seilmoaker is d'r nou d'rais.... 'n faine____

van jullie gloof!____Enn ikke., ikke bin protestant., moar

¹t sit d'r dunnetjes op____moar ikke seg moar____van de faine