Menschenwee, Eerste boek, Winter

221

— 't Skoap is afgevrete aa's 'n talhout, zei vrouw Zeune, meewarig,.... sullie doen te veul ? te veul.... da' goan hoarlie na' d'r lui senuwe.... Buurvrouw wa.... wa vodde die kooters tug an d'r laifie hebbe, hullie rille kompleet van kou____ da gaift gain sloap soo !

— Daa's main skuld nie.... Kees hep vast niks.... Nou droagt sai.... onderbroekies van Kees s'n broek.... en.... da mo'k bewoare.... en sai.... van hem's rokkie.... en de klaine.... voering van 'n lellig broekie.... ikke lap en stop main aige 'n beroerte !....

Plots schoot Dient je weer overeind met woeste schrikoogen en angstgebaar, in wijzende, kromme vingertjes.

— Moe - oe.... de veldwöachter moe.... da is tie !____

hier !.... hie.... er !

'r Hoofd wrong ze wild weg tegen den buik van Ant, die zelf geen raad meer wist, en dood op was.

— Buurvrouw, toe, gaif t'r nog es effe 't flessie.... wé.' mo'k beginne.... daa's puur iedre week soo !....

Door vrouw Zeune geholpen, drukte ze 't kronkelend angstlijfje neer en sieperde tusschen de dichtgezenuwde tandjes 't kind weer 'n slok valeriaan in.

Oue Rams, bij de schouw, in 't groezel-trieste vertrek, droef-vaal en leeg-grauwend in 't zwakke licht, siste achtereen z'n straaltjes tegen ketelbuik, verschoof z'n stoel dan rechts, dan links. Wimpie staroogde luisterend, uit z'n donkerend bedje, naar z'n zusje. Twee kleintjes, in 't hokje naast Dientje, lagen nog zacht te snikken, wetend dat ze afgerost werden in vermoeienis-drift, als ze meeschreeuwden.

Kwijnend lampje groezelde nog even vuil licht over 't vrouwengroepje vóór bedsteedje, waar sterker nu, tusschen walg-lucht van zoet-zurige valeriaan, vochtige vodden-stank uitrotte van zakken en smoezele onder kleertjes, in stank-hoopjes bij de bedsteeën opgestapeld. — Langzaam bedaarde Dientje, plooide haar gezichtje weer rustiger, dommelde ze in, naast de anderen. De kopjes van voorste kinderen, even, grauwig zwak-geel beschenen, in slaapmom, verduisterden vaal, in schrei-