Menschenwee, Eerste boek, Winter

220

hufter.... soo'n neutedop !.... Nou kaik.... 's morges de polder in !.... enne.... kaik ! om naige uur weer 't gangetje skrobbe bai vrouw Leming.... soo'n skoap.. tut hallef ellef..

nie ?____ nie ?.... enne.... dan.... dan mos-se doalik na

de ploas kèrante ombrenge.... veur Teunisse.... tut.... tut.... drie ? da' skoap !.... enn da' hepse nog niks in 'r laifie.... en 's middags jou hellepe.... en s'oafes mo se finte aa's t'r is, mi poone.... da skoap !... . se loop d'r aige dood.. enne op de kooters passé !....

— Wa' gesanik, buurvrouw, nijdigde Ant.... is 't main skuld ?.... se hep niks meer om hande.... van skool kenne wai nie frete !

Nijdig slofte ze weer naar 't bedsteedje toe, naar Dien die zacht-toonloos door-ijlde, met dwalend stemmetje; greep 't kind met éen hand bij de polzen, brak 'r tanden, met scherp afge-kartelde tinnen lepel van elkaar, 'n sloot valeriaan ijlend kindermond je ingietend.

— Niks aa's senuwe.... dokter sait 't ook.... se hep 't nie veul.... soo eens in 't weekie.... ja buurvrouw.... daa's nou main lééfe.... Soo mo je nou in d'r eeuwighait an 't hannekemaie !.. naige kooters.... één an de borst.... sonder vreete !.... die main 's nachts nog leegsuigt.... drie moal.... daa'k gain oog toe doen !.... Bestig leefetje soo heè ? gain wonder daa'k kaik aa's 'n geroamte hee.... ?

Ant snikte. Met 't fleschje in d'r hand was ze neergestrom-peld bij 't tafeltje, gingen er schrei-schokken door 'r schouders.. De buurvrouwen, om 'r, stonden stil, met verdroefde gezichten.. Vrouw Reeker was heelemaal 'r eigen angst vergeten en stilletjes aangedaan van de narigheid bij Ant. Nooit zou ze zoo trotsch meer wezen, nam ze zich stilletjes voor en ereis wat sturen, als ze wat over had. Beschaamd om 'r grienen was Ant weer opgestaan, droogde met forsch schortgewrijf 'r oogen uit ; keek ze neer, strak op Dient je, die zacht nog steunde en wartaal uit-angstigde, maar toch weer toegedekt lag, onder 'r stank-verwasemende half-rottende boekweitzakken, met 'r bleek, zenuw-doorschokt, starend hoofdje onder de luizende lappen uit.