Menschenwee, Eerste boek, Winter

219

van bedstee. En zacht afgebroken, toonloos, heeschte ze weer.. .. plots met 'n gil ertusschen.

— Da komp ie.... moe.... oè.... moe.... oe.... der ! ! Nou hep ie 'n mes.... enn.... enne 'k wor soo dik.... soo dik ! !.. Main hoofd wor soo.... dik.... kaaik.... kaaik.... nou graipt ie.... enn.... o.... moe.... moe.... oe.... der ! ! nou steekt ie.. .. aijj.... aijj !.... ajj ! !.... moe-derrr.... hai steekt.... moederrr !.... moederrr !....

Twee kleintjes naast 'r werden wakker, wreven hun nachtlijfjes in kouguurte, huilden zacht in stillen schrik. In 't ander bedje bleef nog stil alles. De half-open slaapmondjes zuurden adem uit in eng ruimtetje. Opgedrongen bijéén, in nauwe holletjes met armpjes op eikaars borst en gezichtjes gedrukt, grauwden de kopjes onder 't groezel-zwakke licht, stil en wezenloos ; verstonk er scherpe urine-lucht. — Vrouw Rams was van den haard, in tastvagen schuif, arm gekromd vooruit, door 't vertrek naar 't bedsteetje geschoffeld, scherpte weer nijdig.

— Daa's de sonde van je sloerie !.... die suiplap !.... die maidef'rkrachter.... daa's de vloek van onse Heere....

— Hou je bek moeder.... seg da nie.... je moakt main roasend !.... roasend !!.... 'k sou sain f'rmoorde kenne aa's tie thuis komp.... stootte Ant uit, in huilwoeste vervoering en snikdrift van uitputting.

— Da' lieg ie.... da' lieg ie Omoe.... kermde Wimpie er doorheen, die al lang wakker was, en stil-ontdaan te luisteren lag naar 't zacht-ontroerde ijl-stemmetje van Dien.

— Moar buurvrouw____wa' skeelt da' kind ? baste driftig

vrouw Zeune.

— Aldegoar senuwe.... senuwe sait dokter....

— Nouw daa's net, stemde verbouwereerd vrouw Zeune in, angstig kijkend naar Dientje.... daa's eenderlai maine....! moar sóó erg toch nie buurvrouw....

Ant was weer naar Wimpie toegehold, had 'm geaaid, en gesust, dat ie weer rustig werd.

— Nouw buurvrouw, ik seg fïerkant.... da kind doene te veul____da is't!.... Se hep main d'r nood al kloagt. Soo'n