Menschenwee, Eerste boek, Winter

2lS

— Bi-jai-'t־Hain ! lolde ze plots ruwig terug, na even stem-mestilte tusschen allen.... daa's faine kemedie, mi-sonder be-toale.... mooie f'rtooning.... allemachtig.... waa'n waif.... komp Ant is 't daan ?.. .. 'k mot soo fort....

Uit 't donker bedsteedje waar Dien met d'r drie zusjes lag, rommelde plots rumoer öp en angstig gehuil. Dientje was recht overeind gesprongen. — 'n Paar vuile lappen als dekking over de kinderlijfjes heengepuild, had ze van 'r afgetrapt, dat de karkasjes ingekronkeld, slaap-asemend, in doffe suffige stilte, naakt wurmden en guurden in 't armelijke groezellicht. Te gillen zat ze overeind, met 'r mager verzenuwd borstje bloot, 'r groenige, mager-beenige knietjes onder de kin, staar-oogend tegen 't donkere bedmuurtje, met 'r handjes krampig in 'r kort afgesneeën blonde haren woelend.

Ant joeg naar 't bed, woedend. Van niemand anders kon ze wat velen dan van Wimpie.

— Hou je bek maid.... hou je. ... hep je weer je malle kuure ?____

Maar Dientje zag 'r niet, bleef staren, krabde één handje op 'r naakte dij onder 'r smoezelig-goor vod-hemdje en met bangen angstsidder in 'r stem, toonloos heeschte ze zacht-gerekt uit, als in ijlkoorts :

— Hier.... hier.... hier hep.... pie main beet !.... Help help.... nou wil ie main steke.... Stil !.... stil!.... kaik hier____ stil!....

״Help" had zë zacht uitgeheescht, en „stil" toonloozer nog doordringend, angstig-broos.

— Hou je bek mormel, d'r is niks, goan legge !.. .. d'r is niks !....

Buurvrouwen waren in kliek naar 't bedje gedrongen, met de koppen bijeen, het duister holletje ingebogen. Maar Ant drong ze terug en fluisterend vroeg ze aan vrouw Zeune of ze d'r effe, 't flesschie uit den hoek van 't schoorsteentje wou geven. Dientje, in bed, met 'r voetjes opgetrokken, op de gonjen zak, kromp in, stamelde zacht klankjes, lief-schreiend, die volgden r' vingertje, dat strak-zeker iets aanwees op 't donker muurtje